The Humiliation of Greece


by  on DECEMBER 20, 2012

It’s not often we get to witness the moment when a leader sells his nation for money. Such a moment occurred in Athens last week.

At the behest and on the authority of Prime Minister Samaras and President Papoulias, an amendment to Greek law was drawn up last week. There was no debate in parliament, the vote is still to be purchased. But unless this amendment is challenged or changed, the change it will bring in will alter the future of Greece and its people every bit as much as the day Greece joined the Euro, perhaps even as much as the day Democracy was re-instated after the long rule of the Generals. Only this change will be a giant step away from Democracy and towards subservience to an unelected elite.

You can read the law in its original here. Here is a translation of the key part.

«The Beneficiary Member State, the Bank of Greece and the Hellenic Financial Stability Fund each hereby irrevocably and unconditionally waives all immunity to which it is or may become entitled, in respect of itself or its assets, from legal proceedings in relation to this Amendment Agreement, including, without limitation, immunity from suit, judgment or other order, from attachment, arrest or injunction prior to judgment, and from execution and enforcement against its assets to the extent not prohibited by mandatory law».

The law says, should any future Greek government try to default in any way on its debts – by setting up a debt commission or by any other means, even one accepted by international law and precedent, then Greece chooses to relinquish all claims on the assets of the Greek people and the nation and equally relinquishes all legal protections from its creditors/bond holders. In other words, if a future Greek government tries to default, Mr Samaras and Mr Papoulias have guaranteed that the Greek people will forfeit and lose any and all rights to their nation’s assets including its national companies and natural resources and the law will not protect them. All those assets will be open to seizure by Greece’s bond holders. The vulture funds, vulturecrats and all the bond holders have been handed a loaded gun and a license to loot.

No nation has ever done this. The question is why are Greek politicians trying to do it and why now?

For the last two years two questions have echoed round and round Europe and occupied the elite who rule/own it – how to stop Greece defaulting and how to recapitalize its banks – so that neither can pull down the things Europe really cares about – Germany’s and Frances’s banks?

I believe passing the above law is an important part of the answer to both those questions. In fact, if passed in to law, it will, I think all but complete a Troika formulated policy begun with the much talked about but little understood, partial Greek default and bond swap, that was the first station of Greece’s cross. What is that policy?

Stop Greece from Defaulting.

There has been and continues to be much talk about ‘helping Greece not to default’. In actual fact there is very little real ‘help’ at least not for the Greek people. The intent of Troika’s policy for Greece has been far more directly to simply ‘stop’ Greece defaulting no matter what harm it does to Greece or its people. The policy has actually been to crucify Greece if necessary, and to deny her, no matter what, the release of default.

I believe this new proposed law is intended to put beyond all reach the release of default.

But first lets clear this law is not a one off. It is a continuation of a policy that the bond swap began. The bond swap dealt with only one part of Greek debt closing off only one potentially open door to default. The present proposed law closes off all the other exits in one stroke.

So let’s start by clearing away some of the misdirection that the mainstream media has so helpfully piled in our way concerning the debt swap that Greece undertook in March 2012 and about which so much has been written. First the debt being swapped was purely Sovereign debt that was held privately. I. E. by banks. So it did not cover sovereign debt held by other nations or central banks, nor any private debt, such as that issued by Greece’s banks. Only sovereign debt held by banks and other financial institutions.

Needless to say the debt/bond holders of those institutions have used every column inch they could buy or influence to tell the approved story of how they, the ‘wealth-producers’ of the world, as they like to style themselves, have been robbed by a nation of feckless, work-shy,’socialistic’, tax-avoiding, recidivist crooks. What actually happened is nearly the opposite.

Certainly, Greece did default/restructure this debt. So on the face of it it cannot be denied that the bond holders took a loss.  But as I have pointed out before, private companies default all the time. Default is not a crime against business, it is part of it. Neither restructuring debt nor defaulting it is  a crime.  Let’s look at the case of Chrysler – again. The management simply did the mathematics and knew that unless they could reduce their burden of debts they would not be able to get out from underneath them in order to make a profit going forward. Given that situation the management (Who by the way were the culpable ones for piling up that much debt) simply said – if we do not reduce this debt then the business is dead. Better to default some of our debt and allow a business that can make money to emerge.

That is all default is. A sensible way out of a disastrous situation.

Now when Chrysler defaulted they forced a settlement on their creditors of 29 cents on the dollar. According to the BIS (Bank for International Settlements)

In February 2012, the Greek government launched an offer to exchange €206 billion of bonds held by private sector investors for new bonds with a face value of about €100 billion.

So Greece offered very nearly 50 cents ‘on the dollar’. To me that’s a bail out in all but name because it is above what the bond holders would have got had they been selling in the open market. The Greek government made no attempt to get the best deal for their people, but instead offered the open hand of generosity for their banker friends while beating down on ordinary Greeks with a closed fist.

But the settlement with the bond holders was never simply about money ‘now’, it was perhaps even more about altering the future. This was a ‘restructuring’ with one purpose – to make future default or restructuring impossible. The bond holders got paid 15% of the face value of their bonds in cash up front. The important point, however, is that the rest of their 50 cents on the dollar came in the form of new bonds issued to replace the old. The important point, perhaps the main point of the exercise was that the old bonds, which were ‘Greek Law’ bonds were replaced by ‘English Law’ bonds. The difference between Greek law and English law bonds is important and valuable to those holding them.

In Greek law bonds there can be are what are called Collective Action Clauses which allow the government to impose on the bond holders an agreement which is binding on them all so long as a majority votes in favour. Thus in a restructuring the government can dictate terms and as long as a majority of the bond holders agree, however reluctantly, the rest have no choice but to acquiesce. This is what Chrysler did. This is exactly what the Greek government did to debt it had issued under Greek Law. In English law these clauses do not appear. Which means that individual bond holders, of debt issued under English law, can hold out against imposed restructurings and refuse to settle. The effect is to make it very difficult for a government to force a settlement on bond holders. Hold-outs can always block it and force a higher price.

What the Greek government did, with the blessing of the Troika, was use the collective settlement not only to offer the holders more than they would have got in the market – which mean as far as the markets were concerned that the banks were better off after the default than before – but to replace all the Greek law bonds which allow restructuring with new English law bonds that make it impossible. The deal made this restructuring the last Greece would be able to do.

So while the mainstream press obediently peddled the ‘poor bondholders being forced to accept default’ story – the real story was that thanks to English law bonds for the old Greek law ones, no future Greek government that was not convinced of the merits of destroying Greece for the sake of Europe’s big banks, or wanted to re-negotiate – like a possible left wing, Syriza government –  no such government, no matter what it promised those who voted for it, could ever again impose a collective default settlement upon the new debts.

The bond settlement was not just about giving to the bond holders it was about taking away from the citizens of Greece. Taking away from them their ability to chose certain futures.

Foreclosing the future

Now let’s look forward to what might happen if the present coalition were to lose the next election and Syriza were to gain power. The Syriza leader, Mr Alexis Tsipras, has already called for a debt commission, and in any election that call or something similar, will be a central promise of Syriza to the Greek electorate.

But now consider what the chances would be of making good on any such promise. If Syriza were to take exception to the generous deal given to the bond holders and if they tried to change that deal in any way, it would be a technical default and the English law clauses would prevent any new deal being forced on the bond holders. The clause would stop any attempt by Syriza to reduce Greek debt by that route. That avenue was closed when the present government signed its generous restructuring deal.

So much of the ‘poor bond holders’ story. But the bond story only dealt with one part of Greece’s debt. It left untouched the part of Greece’s Soveriegn debt held by governments, central banks like the ECB and Fed, and by other international funders such as the IMF or the various European bail-out funds like the EFSF etc., and did nothing to ‘save’ Greece’s banks from the mountain of bad private debts they still held or which they had pledged as collateral to the ECB. These debts are what new law is for.

The New Law.

On the surface the new law pertains only to the debts of the Greek state and its institutions. And on their debts the proposed new law is rather clear. It says, should any new future Greek government, no matter the mandate given to them in an election, try to default on any of Greece’s remaining sovereign debt, now held mainly held by other governments, central banks and international financial bodies, then the Greek state and the government of the day would have no protection in law against suits brought against them nor even against injunctions served to restrain their assets prior to an actual judgement. This means a Greek government would not even be able to fight such a case because while they were trying to fight, all their sovereign assets would already be frozen.

IF a Greek government tried to default not only would it not be able to force a settlement on its English law bond holders, but nations and central banks to whom it owed money would simply be able to claim and then seize Greek national assets. They could start with those already held by them, such as Greece’s gold held abroad, but also claim ownership of any other asset such as Greece’s infrastructure of roads, rail, power, water, oil and lands.

In one fell swoop the new law would radically alter the situation of those institutions, such as the ECB, who are sitting on billions of Greek government bonds pledged as collateral by Greek banks. Up till now a default would have left the ECB, like everyone else, holding worthless paper and heading for the nearest court to file suit in the hope of eventually getting a judgement in their favour. Whose court and what judgement  no one has been clear about. In short the EBC and everyone else were holding debt that was not secured against any specific claim against Greece’s assets. They were, in effect, unsecured bond holders. The ECB would not like to see it that way but I think that is how it is.

The new law changes this. And I think the European poweres are well aware of this and it is why they insisted on this law being written. For let us be clear this law was created by the Troika for the precise purpose I have outlined. The law, or the idea of it, was there in the 400 pages of the memorandum that was drawn up to govern the Greek bail out back in February. The eventual adoption of the law, is there in the fine print as one of the preconditions for the bail out to be fully released. And now the Greek quislings have done their master’s bidding.

Because if the law is adopted, then suddenly, in a default, every one of the Troika institutions could point to Greek law and say, by your own sovereign law the Greek bonds/debt we are holding are secured against your national assets. Any default and the ECB could claim whatever it wanted to cover the value of the bonds it held. My guess is the ECB might fancy Greece’s financial sector, thus making the running of Greece’s economy from Frankfurt much easier than it is now.

Of course a Greek government would not have to roll over and agree. A Greek government could still alter the law and say we are still ‘the will of the people’ and we will not surrender any assets no matter what your claim. But in return Greece’s gold would be seized as would any other Greek sovereign assets held abroad. Greece would also find suits imposed on any banks that tried to do business with them. The suits would all be based on the new, proposed law.

Taken together the earlier bond settlement, replacing Greek law bonds with English law bonds, plus the as yet to be voted upon new law would make it almost impossible for an any future Greek government, to ever again default or restructure sovereign debt. Together they are, I think, how the Troika plans to stop, prevent, and outlaw Greek people determining their own future..

This is how the Troika intends to crucify Greece.

But as if this wasn’t enough I want to suggest one more deeply unpleasant thought that came to me when I was thinking about the purpose of this new law. This is speculation because it is based upon an interpretation of the law and I am not a lawyer. But I want to put it to you because if I am in any way correct it makes the actions of the leaders like Mr Samaras an even more horrid betrayal.

Private debts in Private Greek Banks.

What I have not yet looked at is the immense pile of bad private debts held by the insolvent Greek banks.  This would seem to be outside the scope of the proposed law. And this is a problem, because if those banks collapsed, the ripples of the event could spread and to where no one is quite sure: Commerzbank, Deutsche Bank, Unicredit, The Bundesbank itself, Credit Agricole, Soc. Gen. No one quite knows. No one wants to find out. And what of the elite of Greece? The elite families of Greece, and there are only a few, who own its banks and its oil companies, and whose sons have provided Greece with her Generals as well as her Prime Ministers  would face ruin if the private debts in their banks were to implode.

Of course this should be a private affair and nothing to do with the government and its debts. But, since 2007 we all know that such private debts have been made government business. That is the new world we have been brought to. Greece’s banks will require further assistance. Everyone is clear about that . So what if a future government decided, while it might not be able to restructure its sovereign debt, it could at least refuse to take on any more debt for the sake of ‘saving’ the private banks? A more left wing government could still allow banks to default. It could clear their debts, force their bond holders, whoever they were, to suffer the losses, and then nationalize whatever assets were left, and at least Greece would have a clean banking sector. Good for Greece. Not so good for the families whose wealth and power would have just burned down.

But now think what this new law would have to say about that. On the surface nothing you might think. So might Syriza. Private banks defaulting on private debts . Nothing the government could be sued for, even under the new law,

Sadly I think the new law is there to make sure the government could be sued even for allowing private banks to default on their private debts. How?

Think of how a bank, a systemically important bank, one large enough to cause a domino effect, has to be wound up. You cannot simply let it fall apart. That would be what is known as a disorderly insolvency. What has to happen, is an orderly insolvency that ensures the bank still fulfills its socially necessary functions as a bank for ordinary people and other businesses.

In an orderly insolvency, like Chrysler’s. or Northern rock’s,  auditors must be appointed whose job it is to sort out the parts that are still viable from those that are not. The viable ones are put in one business and allowed to emerge from bankruptcy while the dead parts are put in another financial entity which is overseen by trustees while its affairs are wound down.  For most companies this happens as an entirely private matter. A company like Chrysler simply stops making cars for a while until the legal and financial sums are done. But for banks it is different. People have to have access to their money. And for big banks their operations need to continue for the sake of lots of other businesses which rely on them. So in the case of banks the government usually steps in. In the case of Northern Rock or Bradford and Bingley in the UK or the Caja in Spain or hundreds of banks in America, the government takes over the failed bank. It becomes the temporary owner and the bank’s debts appear on the government accounts. AND THERE is the key.

For as soon as a bank failed and the Greek government stepped in, as it would have to, to make sure the default was done in the orderly fashion that would protect ordinary people and the wider economy, then the bank and its debts would become sovereign. And as soon as that happened I think any sharp lawyer, expert in corporate and international law, would be able to argue that the default was ’caused by’ or at least ‘overseen and controlled by’ the government and, as such, was a sovereign default.

If the government chose not to ‘save’ the bank and its debts but instead allowed the bank to default, then the new law would empower the banks former owners and its creditors to seize sovereign assets.

It might seem incredible, and it surely is, but if I have read the law properly I think there is a very good chance it would also be the case. Just think of the way the law allows Vulture funds to sue nations even for losses on loans the Vulture fund never had any interest in until it bought them up specifically so it could sue. Tell me my scenario is impossible.

If think there is a horrible chance that the proposed law would mean that any future Greek government would have no choice but to keep bailing out the private banks. It would makes the Greek private banks and those whose wealth and power is tied to them, invulnerable. They could not be allowed to default. the proposed new law, combined with the ‘English law’ bonds would prevents any future government from being able to do anything at all to change the debt burden of the Greek people.

This law, if passed, and I think it will, would make the wealth of the 1%, untouchable even in default. The law would says either they are bailed out or they have the right to take whatever assets they wish in lieu.  The new law, could, if I am correct, be used to recapitalize a defaulting bank by simply plundering the assets of the nation.

If this speculation, and this is all it is, is correct in any way, then one of the elite, Mr Samaras, framed this law knowing it would protect his fortune and power and that of his family and his friends and their families. A law by the elite for the elite. And one that would spell the end of any meaningful democracy in Greece.

It also means this. If the Greek people vote for Syriza and the promise of reducing their burden of debt and austerity, this law and the Bond changes will ensure those promises are all broken. If that happens the voters would turn against those who promised and failed. The Left will be seen as worse liars and rogues even than those they replaced. Many Greeks might then swing violently from left to right, in to the arms of far right nationalists.

And that would be the perfect excuse for suspending democracy and bringing in a ‘technocratic’ government, a dictatorship by another name, perhaps of outsiders, backed by the military if necessary. A bankers paradise. A paradise of the elites. Vote left, swing right. The future of Europe.

This law is the end game. It must be stopped. And it can be. The Greek parliament can, and in my opinion must, vote it down decisively. If not then any incoming government seeking to turn away from enforced austerity, examine the nations debts, to reject that which was found to be odious and to restructure the rest, would find the steel jaws of a carefully constructed trap snapping closed upon them. At which point the only option would be something very close to revolution.

But it would be that or and end to democracy and economic crucifixion.




  1. Ο Αγγλος David Malone, αρθρογράφος και παραγωγός ντοκυμαντέρ, κάνει στις 20/12/12 μία εκτενή και απλή ανάλυση του νέου νόμου, που ήθελε η Τρόικα να επιβάλει στην Ελλάδα, με γενικό τίτλο ” THE HUMILIATION OF GREECE” / Ο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Με την ευχή, ότι τελικά δεν θα ψηφισθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Δυστυχώς, όμως, ψηφίσθηκε στις 14/1/13. Είναι πολύ ενδιαφέρον να διαβάσει κάθε Ελληνας τι του έχουν επιφυλάξει οι ομόεθνοι κυβερνώντες. Και το σημαντικότερο – του έχουν στερήσει την δυνατότητα να δει “άσπρη μέρα” με οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση κι αν εκλέξει….


    Δεν συμβαίνει συχνά να φτάσουμε στο σημείο να ζήσουμε εμείς οι ίδιοι την στιγμή, που ένας ηγέτης ξεπουλά το έθνος του έναντι χρημάτων. Ακριβώς αυτό συνέβη στην Αθήνα την περασμένη βδομάδα.

    Κατ’ εντολή και κατ’ εξουσιοδότηση του Πρωθυπουργού Σαμαρά και του Προέδρου της Δημοκρατίας Παπούλια, συντάχθηκε μια τροποποίηση του Ελληνικού νόμου. Δεν υπήρξε καμία συζήτηση στην Βουλή, η δε ψήφισή του δεν έχει ακόμα διεξαχθεί. Αλλά, αν αυτή η τροποποίηση δεν αμφισβητηθεί ή δεν αλλάξει, η αλλαγή, που θα επιφέρει, θα αλλοιώσει το μέλλον της Ελλάδας και του λαού της στον ίδιο βαθμό που αλλοιώθηκε την ημέρα, που η Ελλάδα μπήκε στο Ευρώ, ίσως και τόσο πολύ όσο την ημέρα, που η Δημοκρατία επανεγκαθιδρύθηκε μετά την χούντα των συνταγματαρχών. Μόνο που αυτή η αλλαγή θα αποτελέσει ένα γιγάντιο βήμα απομάκρυνσης από την Δημοκρατία και υποτέλειας σε μία μη εκλεγμένη ελίτ.

    Μπορείτε να διαβάσετε τον νόμο στο πρωτότυπο εδώ:
    Παρατίθεται η μετάφραση του σημαντικότερου μέρους.

    «Το Κράτος Μέλος-Δικαιούχος, η Τράπεζα της Ελλάδος και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας το καθένα χωριστά με το παρόν έγγραφο αμετάκλητα και άνευ όρων αίρουν κάθε ασυλία, την οποία δικαιούνται ή ενδέχεται να δικαιούνται στο μέλλον, όσον αφορά το ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από άσκηση δικαστικής δίωξης σε σχέση με αυτό το Σύμφωνο Τροποποίησης, συμπεριλαμβανομένης, χωρίς περιορισμό, ασυλίας από αγωγή, δικαστική απόφαση ή άλλη γραπτή εντολή, από κατάσχεση, σύλληψη ή έκδοση ασφαλιστικών μέτρων προγενέστερης της δικαστικής απόφασης, και από εκτέλεση και εφαρμογή κατά των περιουσιακών του στοιχείων στον βαθμό, που δεν απαγορεύεται από αναγκαστικό νόμο».

    Ο νόμος λέει, εάν τυχόν οποιαδήποτε μελλοντική Ελληνική κυβέρνηση προσπαθήσει να κηρύξει πτώχευση με οποιοδήποτε τρόπο για τα χρέη της – δημιουργώντας μία επιτροπή χρέους ή με κάθε άλλο μέσον, ακόμα και με κάποιο αποδεκτό από διεθνή νομοθεσία και από δεδικασμένο, τότε η Ελλάδα επιλέγει να παραιτηθεί όλων των αξιώσεών της επί των περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού λαού και του έθνους και εξ ίσου παραιτείται κάθε νομικής προστασίας παρεχομένης από τους πιστωτές και τους ομολογιούχους της. Με άλλα λόγια, εάν μία μελλοντική Ελληνική κυβέρνηση προσπαθήσει να κηρύξει πτώχευση, ο κ. Σαμαράς και ο κ. Παπούλιας έχουν εγγυηθεί ότι ο Ελληνικός λαός θα εκχωρήσει και θα χάσει οποιοδήποτε και κάθε δικαίωμά του επί των περιουσιακών στοιχείων του έθνους του συμπεριλαμβανομένων των εθνικών εταιρειών του και των φυσικών πόρων και ο νόμος δεν θα προστατέψει τίποτα από αυτά. Όλα αυτά τα περιουσιακά στοιχεία θα είναι διαθέσιμα προς κατάσχεση από τους ομολογιούχους της Ελλάδας. ΄Εχει δοθεί στα χέρια των αρπακτικών και των κερδοσκόπων και όλων των ομολογιούχων ένα γεμάτο όπλο και μία άδεια λεηλασίας.

    Κανένα έθνος δεν έχει κάνει ποτέ κάτι τέτοιο. Το ερώτημα είναι γιατί οι Έλληνες πολιτικοί προσπαθούν να το κάνουν και γιατί τώρα;

    Τα δύο τελευταία χρόνια δύο ερωτήματα ηχούν παντού στην Ευρώπη και απασχολούν την ελίτ που την εξουσιάζει/κατέχει – πώς να αποτρέψουμε την χρεοκοπία της Ελλάδας και πώς να ανακεφαλαιώσουμε τις τράπεζές της – έτσι ώστε κανένα από αυτά τα δύο να μην προκαλέσει την κατάρρευση των τραπεζών της Γερμανίας και της Γαλλίας – πράγμα, για το οποίο ουσιαστικά νοιάζεται η Ευρώπη.

    Πιστεύω ότι η ψήφιση του παραπάνω νόμου είναι ένα σημαντικό μέρος της απάντησης και στα δύο αυτά ερωτήματα. Πράγματι, αν ψηφιστεί, νομίζω ότι θα συμπληρώσει σχεδόν εξ ολοκλήρου την πολιτική, που χάραξε η Τρόικα και που ξεκίνησε – με την πολυσυζητημένη αλλά λίγο κατανοητή – μερική πτώχευση της Ελλάδας και την ανταλλαγή των ομολόγων, που ήταν και ο πρώτος σταθμός της σταυρού της Ελλάδας. Ποια είναι αυτή η πολιτική;

    Εμποδίστε την Ελλάδα να πτωχεύσει.

    Eδώ και αρκετό καιρό γίνεται και συνεχίζει να γίνεται πολλή συζήτηση σχετικά «με το να βοηθήσουμε την Ελλάδα να μην πτωχεύσει». Η αλήθεια είναι πως η πραγματική «βοήθεια» είναι ελάχιστη, τουλάχιστον προς τον ελληνικό λαό. Η πρόθεση της πολιτικής της Τρόικα για την Ελλάδα είναι απολύτως σθεναρή στην αποτροπή της πτώχευσης της Ελλάδας, ανεξάρτητα από τη ζημιά που θα προκληθεί στην χώρα ή στους πολίτες της. Η πολιτική της μέχρι τώρα αποσκοπεί ουσιαστικά ακόμα και να θυσιάσει την Ελλάδα αν χρειασθεί, καθώς και να της αρνηθεί το δικαίωμα στην πτώχευση όποιο κι αν είναι το τίμημα.

    Πιστεύω ότι ο τελευταίος προτεινόμενος νόμος αποβλέπει στο να θέσει εκτός ενδεχόμενης εφαρμογής την πιθανότητα πτώχευσης.

    Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε ότι ο εν λόγω νόμος δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αποτελεί την συνέχιση της πολιτικής, που ξεκίνησε με την διαδικασία ανταλλαγής των ομολόγων της χώρας. Η διαδικασία ανταλλαγής ομολόγων εφαρμόστηκε σε ένα μόνο μέρος του ελληνικού χρέους, κλείνοντας μόνο μια από τις πιθανές διεξόδους της χώρας προς την χρεοκοπία. Το νεότερο νομοσχέδιο κλείνει μονομιάς όλες τις υπόλοιπες εξόδους με ένα χτύπημα.

    Ας ξεκινήσουμε διευκρινίζοντας μερικές από τις πλάνες, που τα καθεστωτικά ΜΜΕ έχουν οικειοθελώς και τόσο πολύ διασπείρει, αναφορικά με την ανταλλαγή χρέους, που η Ελλάδα έκανε το Μάιο του 2012 και τόσα πολλά έχουν γραφτεί γι’ αυτήν. Καταρχάς, το χρέος που ανταλλάχθηκε ήταν εξ ολοκλήρου κρατικό χρέος που το κατείχαν ιδιώτες, δηλ, οι τράπεζες. Με άλλα λόγια το μέρος του κρατικού χρέους, που ανταλλάχθηκε δεν ήταν κομμάτι του χρέους, που κατείχαν κράτη ή κεντρικές τράπεζες κρατών, ούτε ανταλλάχθηκε ιδιωτικό χρέος, όπως, για παράδειγμα, αυτό που εκδίδεται από τις ελληνικές τράπεζες. Ανταλλάχθηκε αποκλειστικά κρατικό χρέος, που άνηκε σε τράπεζες και άλλους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς.

    Είναι περιττό βεβαίως να τονιστεί πως οι κάτοχοι αυτών των ομολόγων/ κρατικού χρέους που ανταλλάχθηκε, είχαν κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια εξαγοράζοντας ή επηρεάζοντας, ώστε να προωθήσουν την άποψή τους, πως αυτοί, «οι παγκόσμιοι παραγωγοί πλούτου» όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται, καταληστεύτηκαν από ένα κράτος αντιπαραγωγικών, τεμπέληδων, «σοσιαλιστών», φοροφυγάδων, εθισμένων μικροαπατεωνίσκων. Αυτό, που στην πραγματικότητα συνέβη, είναι εντελώς το αντίθετο.

    Βεβαίως, η Ελλάδα όντως αναδιάρθρωσε το χρέος της. Επομένως, εκ πρώτης όψεως, δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί το γεγονός ότι οι κάτοχοι ομολόγων υπέστησαν ζημία. Αλλά, όπως τόνισα νωρίτερα, οι ιδιωτικές εταιρείες χρεοκοπούν πολύ συχνά. Η χρεοκοπία λοιπόν δεν θεωρείται εγκληματική πράξη που λειτουργεί εναντίον του επιχειρείν, αλλά αποτελεί κομμάτι του. Επιπρόσθετα, ούτε η αναδιάρθρωση του χρέους, ούτε η κήρυξη χρεοκοπίας αποτελεί εγκληματική ενέργεια. Ας επανεξετάσουμε την περίπτωση της Chrysler. Η διοίκηση της εταιρείας κάνοντας απλές μαθηματικές πράξεις κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, αν δεν μειωνόταν το φορτίο των χρεών της εταιρείας, δεν θα είχε την δυνατότητα να γίνει κερδοφόρα επιχείρηση ξανά και να πετύχει την περαιτέρω ανάπτυξη της εταιρείας. Με δεδομένη αυτήν την κατάσταση, η διοίκηση της εταιρείας (η οποία διοίκηση παρεμπιπτόντως ήταν η κύρια υπεύθυνη για την συσσώρευση τόσο μεγάλου χρέους της εταιρείας) απλά δήλωσε ότι, αν δεν μειώσουμε το χρέος μας, η επιχείρηση θα «πεθάνει». Είναι προτιμότερο, λοιπόν, να διαγράψουμε μέρος του χρέους μας και να δώσουμε την ευκαιρία στην εταιρεία μας να γίνει ξανά κερδοφόρα. Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η διαδικασία πτώχευσης. Μια «ανώδυνη» μέθοδος εξόδου από μια καταστροφική κατάσταση.

    Όταν, λοιπόν, η Chrysler κήρυξε πτώχευση, επέβαλε μια αναγκαστική συμφωνία με τους πιστωτές της, σύμφωνα με την οποία οι πιστωτές θα λάμβαναν 29 σεντς στο δολάριο. Σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS – Banks for International Settlements) «Τον Φεβρουάριο του 2012 η ελληνική κυβέρνηση ξεκίνησε μια προσπάθεια ανταλλαγής 206 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ομόλογα, τα οποία κατείχαν ιδιώτες επενδυτές, με νέα ομόλογα ονομαστικής αξίας 100 δισεκατομμυρίων ευρώ.»

    Με άλλα λόγια, η Ελλάδα πρόσφερε σχεδόν 50 σεντς στο δολλάριο. Προσωπικά θεωρώ, ότι αυτό αποτελεί μια ολοκληρωμένη διαδικασία σωτηρίας, κυρίως, επειδή οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων θα έπαιρναν περισσότερα χρήματα συγκριτικά με την περίπτωση, που πουλούσαν τα ομόλογα αυτά στην ελεύθερη αγορά. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε καμία απολύτως προσπάθεια να επιτύχει την καλύτερη δυνατή συμφωνία για τον ελληνικό λαό, αλλά, αντιθέτως, προσέφερε απλόχερα και γενναιόδωρα το χέρι της στους τραπεζίτες φίλους της, την ίδια ακριβώς στιγμή, που συνέτριβε τους απλούς πολίτες με την γροθιά της.

    Αλλά η συμφωνία με τους κατόχους ομολόγων δεν αφορούσε χρήματα, που θα δίνονταν «σήμερα». Η συμφωνία είχε πιθανότατα στόχο να αλλάξει το μέλλον.
    Αποτέλεσε, δηλαδή, «αναδιάρθρωση» με έναν και μοναδικό σκοπό, να αποκλείσει την πιθανότητα μελλοντικής αναδιάρθρωσης και πτώχευσης. Οι κάτοχοι ομολόγων εισέπραξαν 15% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων τους προκαταβολικά και σε ρευστό. Παρόλα αυτά, το κρίσιμο σημείο είναι ότι το υπόλοιπο μέρος του ποσού από τα 50 σεντς στο δολλάριο, μετατράπηκε σε νέα ομόλογα, που αντικατέστησαν τα παλιά. Η σημαντική λεπτομέρεια είναι όμως ότι, ενώ τα παλιά ομόλογα υπόκεινταν στο «ελληνικό δίκαιο»,, τα νέα ομόλογα υπόκεινται στο «αγγλικό δίκαιο». Η διαφορά αυτή μεταξύ ελληνικού και αγγλικού δικαίου είναι πολύ σημαντική και πολύτιμη για τους κατόχους των ομολόγων.

    Κατά το ελληνικό δίκαιο, τα ομόλογα θεωρούνται «όροι συλλογικής δράσης», δηλαδή επιτρέπουν στην κυβέρνηση να εφαρμόσει στους κατόχους τους μια δεσμευτική συμφωνία, υπό την προϋπόθεση ότι η πλειοψηφία των ομολογιούχων συμφωνεί. Με αυτόν τον τρόπο, σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους, η κυβέρνηση μπορεί ουσιαστικά να υπαγορεύσει όρους και προϋποθέσεις από την στιγμή, που η πλειοψηφία των κατόχων συμφωνεί, και έτσι η μειοψηφία των ομολογιούχων είναι αναγκασμένη να συμμορφωθεί. Αυτό, ακριβώς, έκανε η εταιρεία Chrysler. Αυτό, ακριβώς, έκανε και η ελληνική κυβέρνηση με το χρέος, που υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο. Υπό το αγγλικό δίκαιο, τέτοιοι όροι δεν υπάρχουν. Αυτό αυτόματα σημαίνει ότι, οι κάτοχοι ομολόγων, που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, μπορούν πλέον να απέχουν από την επιβληθείσα αναδιάρθρωση και να αρνηθούν τον διακανονισμό. Το αποτέλεσμα είναι προφανές: γίνεται πλέον πολύ δύσκολο για την κυβέρνηση να επιβάλει έναν διακανονισμό με τους ομολογιούχους. Οι ενδεχόμενες αρνήσεις των τελευταίων μπορούν να μπλοκάρουν την όποια συμφωνία, ανεβάζοντας παράλληλα την τιμή των ομολόγων στην αγορά.

    Αυτό που έκανε η ελληνική κυβέρνηση, με τις ευλογίες της τρόικα, ήταν χρήση των συλλογικών όρων όχι μόνο, για να προσφέρει στους ομολογιούχους παραπάνω χρήματα από ό,τι θα έπαιρναν στην ελεύθερη αγορά (πράγμα που συνεπάγεται ότι οι τράπεζες είναι πρακτικά σε καλύτερη θέση μετά την αναδιάρθρωση παρά πριν αυτήν), αλλά και να αντικαταστήσει όλα τα ελληνικά ομόλογα, που διέπονταν από το ελληνικό δίκαιο – που επέτρεπε αναδιάρθρωση-, με καινούργια, που υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο, πράγμα που καθιστά την αναδιάρθρωση αδύνατη. Η συμφωνία αναδιάρθρωσης, που έκανε η Ελλάδα, ήταν στην πραγματικότητα η τελευταία αναδιάρθρωση, που η χώρα είχε την δυνατότητα να κάνει στην ιστορία της.

    Έτσι, όσο τα καθεστωτικά ΜΜΕ πειθήνια διατυμπάνιζαν ότι «οι δύσμοιροι ομολογιούχοι αναγκάστηκαν να αποδεχτούν την αναδιάρθρωση του χρέους» το πραγματικό γεγονός ήταν ότι, χάρη στην ανταλλαγή ομολόγων και στην αλλαγή του ισχύοντος δικαίου από το ελληνικό στο αγγλικό, καμία μελλοντική ελληνική κυβέρνηση, ανεξάρτητα από το τι θα είχε υποσχεθεί στους ψηφοφόρους της, δεν θα μπορούσε πλέον να επιβάλει μια συλλογική συμφωνία κουρέματος πάνω στο νέο χρέος (ακόμα και αν η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν έχει πειστεί να καταστρέψει την χώρα προς όφελος των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών, ή αν επιθυμούσε επαναδιαπραγμάτευση – όπως μια πιθανή κεντροαριστερή κυβέρνηση υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ).

    Η συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων δεν είχε στόχο απλά να δώσει ακόμα παραπάνω οφέλη στους ομολογιούχους, αλλά είχε στόχο να αφαιρέσει από τα χέρια των Ελλήνων πολιτών. Είχε στόχο να τους αφαιρέσει την δυνατότητα να επιλέξουν το μέλλον, που οι ίδιοι επιθυμούν.

    Απεμπολώντας το μέλλον

    Ας δούμε τώρα τι θα μπορούσε να συμβεί, αν η παρούσα συγκυβέρνηση χάσει τις επόμενες εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ δυναμώσει. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, κος Αλέξης Τσίπρας, έχει ήδη αναφερθεί σε διαπραγμάτευση του χρέους. Οπότε, σε ενδεχόμενες εκλογές, αυτό η κάτι παρόμοιο θα είναι μία κεντρική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ προς τους Έλληνες εκλογείς.

    Αλλά, ας αναλογιστούμε τώρα, ποιες είναι οι πιθανότητες να τηρηθεί μία τέτοια υπόσχεση. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχαινε την εξαίρεση από αυτή τη γενναιόδωρη προς τους ομολογιούχους συμφωνία και εάν προσπαθούσαν να αλλάξουν αυτή την συμφωνία με κάποιο τρόπο, θα υπήρχε τεχνικά αθέτηση και οι όροι του Αγγλικού δικαίου θα εμπόδιζαν την επιβολή οποιασδήποτε νέας συμφωνίας στους ομολογιούχους. Οι όροι αυτοί θα εμπόδιζαν οποιαδήποτε απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ
    να μειώσει το Ελληνικό χρέος με αυτό τον τρόπο. Αυτός ο δρόμος έκλεισε, όταν η παρούσα κυβέρνηση υπέγραψε την γενναιόδωρη αναδιαρθρωτική συμφωνία.
    Αυτά για την ιστορία των ¨καημένων ομολογιούχων¨. Όμως, η ιστορία των ομολόγων, αφορά ένα μόνο μέρος του χρέους της Ελλάδας. Δεν αγγίζει το τμήμα του Ελληνικού δημοσίου χρέους, που βρίσκεται στα χέρια κυβερνήσεων, κεντρικών τραπεζών, όπως η ΕΚΤ και η FED, και άλλων διεθνών οργανισμών, όπως το Δ.Ν.Τ., και διάφορων Ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης, όπως το EFSF κλπ., και δεν έκανε τίποτα για να «σωθούν» οι Ελληνικές τράπεζες από το βάρος των «κακών» ιδιωτικών χρεών, που τις βαρύνουν ή που έχουν βάλει ως ενέχυρο στην ΕΚΤ. Με αυτά τα χρέη ασχολείται ο νέος νόμος.

    Ο νέος νόμος

    Επιφανειακά, ο νέος νόμος αφορά μόνο στο χρέος του Ελληνικού κράτους και στους θεσμούς του. Και για τα χρέη, ο προταθείς νέος νόμος είναι μάλλον σαφής. Λέει ότι, σε περίπτωση, που οποιαδήποτε νέα Ελληνική κυβέρνηση, άσχετα με την εντολή που πήρε με τις εκλογές, προσπαθήσει να αθετήσει πληρωμή για όποιο εναπομείναν Ελληνικό δημόσιο χρέος , που τώρα βρίσκεται στα χέρια άλλων κυβερνήσεων, κεντρικών τραπεζών και διεθνών οικονομικών οργανισμών, τότε το Ελληνικό κράτος και η τότε κυβέρνηση δε θα έχει καμία νομική προστασία απέναντί τους, ούτε καν έναντι εντολής δέσμευσης περιουσιακών στοιχείων πριν τη τελική εκδίκαση. Αυτό σημαίνει ότι μία Ελληνική κυβέρνηση δε θα μπορεί καν να δώσει την μάχη σε μία τέτοια περίπτωση, γιατί, όσο θα το κάνει, όλη η δημόσια περιουσία της θα έχει ήδη παγώσει.

    Εάν μία Ελληνική κυβέρνηση προσπαθούσε να αθετήσει πληρωμές, όχι μόνο δε θα μπορούσε να επιβάλει μία διευθέτηση στους δανειστές βάσει του Αγγλικού δικαίου, αλλά τα κράτη και οι κεντρικές τράπεζες , στους οποίους οφείλει χρήματα, θα μπορούν απλά να απαιτήσουν και να κατάσχουν την Ελληνική εθνική περιουσία.

    Η αρχή θα μπορούσε να γίνει από αυτά, που ήδη κρατούν, όπως ο χρυσός της Ελλάδος, που κρατείται στο εξωτερικό, αλλά και να απαιτήσουν να περάσουν στην ιδιοκτησία τους άλλα Ελληνικά κεφάλαια, όπως υποδομές σε δρόμους, σιδηροδρόμους, ενέργεια, νερό, πετρέλαιο και γης.

    Με μία αιφνίδια επίθεση ο νέος νόμος θα άλλαζε ριζικά την κατάσταση των ιδρυμάτων, όπως η ΕΚΤ, που κατέχουν εκατομμύρια Ελληνικών κρατικών ομολόγων ως εγγύηση από τις Ελληνικές τράπεζες. Μέχρι τώρα, μία αθέτηση πληρωμών θα άφηνε την ΕΚΤ, καθώς και οποιονδήποτε άλλον, να έχουν στην κατοχή τους χαρτιά χωρίς αξία και να σπεύδουν στο πλησιέστερο δικαστήριο να καταθέτουν μηνύσεις ελπίζοντας σε δικαστικές αποφάσεις υπέρ τους. Σε ποια δικαστήρια και ποιες δικαστικές αποφάσεις, δεν ήταν σαφές. Εν συντομία, η ΕΚΤ και όποιος άλλος κρατούσε χρέος χωρίς να έχει εξασφαλίσει κάποια συγκεκριμένη απαίτηση έναντι της Ελληνικής περιουσίας. Στην πραγματικότητα ήταν ακάλυπτοι ομολογιούχοι.

    Η ΕΚΤ δεν θα ήθελε να το δει έτσι αλλά νομίζω ότι έτσι είναι.
    Ο νέος νόμος το αλλάζει αυτό. Και πιστεύω, ότι οι Ευρωπαίοι κρατούντες το αντιλαμβάνονται πολύ καλά, γι αυτό και επέμεναν να υπάρξει γραπτός νόμος.
    Γιατί, για να λέμε τα πράγματα όπως είναι, αυτός ο νόμος δημιουργήθηκε από την Τρόικα ακριβώς για τον λόγο, που υπογραμμίζω. Ο νόμος, ή η ιδέα γι αυτόν, υπήρχε στις 400 σελίδες του μνημονίου, που επεβλήθη, για να καθοριστεί η στήριξη στην Ελλάδα, ήδη από τον Φεβρουάριο. Η ενδεχόμενη αποδοχή του νόμου υπάρχει στα ψιλά γράμματα ως μία από τις προϋποθέσεις για την απελευθέρωση της στήριξης. Και τώρα οι Έλληνες συνεργάτες των εχθρών της χώρας τους υποτάσσονται πλήρως στην επιταγή των αφεντικών τους.
    Διότι, αν ο νόμος περάσει, τότε ξαφνικά, σε μία αθέτηση πληρωμών, οποιοσδήποτε από τους θεσμούς της Τρόικα θα μπορούσε να επικαλεστεί τον Ελληνικό νόμο, και να πει, ότι ο δικός σας νόμος του κράτους εξασφαλίζει τα Ελληνικά ομόλογα/χρέος έναντι της εθνικής σας περιουσίας. Σε οποιαδήποτε αθέτηση, η ΕΚΤ θα μπορούσε να απαιτήσει ο,τιδήποτε, για να καλυφθεί η αξία των ομολόγων, που έχει στην κατοχή της. Υποθέτω, ότι η ΕΚΤ ορέγεται το τμήμα της Ελληνικής οικονομίας, ώστε να ορίζει την λειτουργία της Ελληνικής οικονομίας από την Φρανκφούρτη πολύ πιο εύκολα από ότι τώρα.

    Βεβαίως, μία Ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να υπαναχωρήσει και να μη συμφωνήσει. Μία Ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε ακόμα να αλλάξει το νόμο και να πει είμαστε «η βούληση του λαού» και δεν θα παραδώσουμε εθνική περιουσία σε οποιαδήποτε απαίτησή σας. Αλλά, σε ανταπόδοση, θα γινόταν κατάσχεση του χρυσού της Ελλάδας, καθώς και όποιας άλλης δημόσιας περιουσίας της βρίσκεται στο εξωτερικό. Επίσης, η Ελλάδα θα βρισκόταν αντιμέτωπη με μηνύσεις από τις τράπεζες, με τις οποίες έκανε δουλειές. Οι μηνύσεις θα βασίζονταν στο νέο αυτό νόμο.

    Βάζοντας αυτά μαζί, τη προηγούμενη διευθέτηση των ομολόγων, αντικαθιστώντας τα ομόλογα σε Ελληνικό δίκαιο με ομόλογα σε Αγγλικό δίκαιο, συν το νέο νόμο που θα ψηφιστεί, γίνεται σχεδόν αφύσικο για οποιαδήποτε Ελληνική κυβέρνηση να κάνει ποτέ αθέτηση ή αναδιάρθρωση χρέους κυριαρχίας. Πιστεύω ότι αυτά μαζί είναι το πώς η Τρόικα σχεδιάζει να σταματήσει, να εμποδίσει και να θέσει εκτός νόμου την δυνατότητα του Ελληνικού λαού να καθορίζει ο ίδιος το μέλλον του.

    Και σαν να μην έφτανε αυτό, θέλω να παραθέσω μία ακόμα βαθιά θλιβερή σκέψη που μου ήρθε, όταν σκεφτόμουνα την σκοπιμότητα αυτού του νόμου. Αυτό είναι εικασία, γιατί βασίζεται σε μία ερμηνεία του νόμου και δεν είμαι νομικός. Αλλά, θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, γιατί, αν είμαι σωστός με οποιοδήποτε τρόπο, οι πράξεις ηγετών σαν του κ. Σαμαρά καθιστούν αυτούς τους ηγέτες ακόμα πιο φρικτούς προδότες.

    Ιδιωτικά χρέη σε Ιδιωτικές Ελληνικές τράπεζες.

    Κάτι, που δεν έχω ακόμη κοιτάξει, είναι ο τεράστιος σωρός από ιδιωτικά χρέη στην κατοχή των αφερέγγυων Ελληνικών τραπεζών. Αυτό θα φαινόταν να είναι εκτός της εμβέλειας του προτεινόμενου νόμου. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα, διότι, αν αυτές οι τράπεζες κατέρρεαν, κανείς δεν είναι σίγουρος μέχρι που θα έφτανε το κύμα : Commerzbank, Deutsche Bank, Unicredit, ακόμη και στην ίδια την Bundesbank, Credit Agricole, Soc. Gen. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Κανείς δε θα ήθελε να ξέρει.

    Και η ελίτ της Ελλάδας; Οι ελίτ οικογένειες της Ελλάδας, και είναι λίγες μόνο, οι οποίες κατέχουν τις τράπεζες της, τα πετρέλαιά της, και των οποίων τα παιδιά έχουν προμηθεύσει την Ελλάδα με τους στρατηγούς της και τους πρωθυπουργούς της, θα καταστρέφονταν, αν γινόταν μία έκρηξη των ιδιωτικών χρεών στις τράπεζές τους.

    Αυτό, βέβαια, θα ήταν μία ιδιωτική υπόθεση και δε θα είχε τίποτα να κάνει με την κυβέρνηση και τα χρέη της. Όμως, από το 2007 και μετά, όλοι ξέρουμε ότι τέτοια ιδιωτικά χρέη έχουν γίνει υπόθεση της κυβέρνησης. Αυτός είναι ο καινούργιος κόσμος, στον οποίο μας έχουν φέρει. Οι τράπεζες της Ελλάδας θα απαιτήσουν περαιτέρω στήριξη. Αυτό είναι καθαρό σε όλους. Τότε τι θα συνέβαινε, αν μία μελλοντική κυβέρνηση αποφάσιζε, ενώ δε θα ήταν δυνατό να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος της, θα μπορούσε τουλάχιστον να αρνηθεί να αναλάβει περισσότερο χρέος προς χάριν της «διάσωσης» των ιδιωτικών τραπεζών; Μία πιο αριστερής πτέρυγας κυβέρνηση θα μπορούσε να αφήσει τις τράπεζες να πτωχεύσουν. Θα μπορούσε να ξεκαθαρίσει τα χρέη τους, να επιβάλλει στους μετόχους, όποιοι και αν είναι αυτοί, να υποστούν τις απώλειες, κατόπιν να εθνικοποιήσει όποια κεφάλαια θα είχαν απομείνει, και τουλάχιστον η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει έναν καθαρό τραπεζικό τομέα. Καλό για την χώρα. Όχι τόσο καλό για τις οικογένειες, των οποίων τα πλούτη και η δύναμη θα είχαν καεί.
    Σκεφτείτε, όμως, τώρα τι θα είχε να πει πάνω σε αυτό αυτός ο καινούργιος νόμος.

    Επιφανειακά τίποτα, θα σκεπτόσασταν. Το ίδιο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιωτικές τράπεζες πτωχεύουν από ιδιωτικά χρέη. Δε θα μπορούσε κανείς να μηνύσει την κυβέρνηση, ούτε σύμφωνα με το νέο νόμο.

    Δυστυχώς, πιστεύω ότι ο νέος νόμος υπάρχει, για να κατοχυρώσει ότι η κυβέρνηση μπορεί να μηνυθεί ακόμη και γιατί επέτρεψε στις ιδιωτικές τράπεζες να χρεοκοπήσουν λόγω των ιδιωτικών χρεών τους. Πώς; Σκεφτείτε πως μία τράπεζα, μία σημαντική τράπεζα για το σύστημα, μία αρκετά μεγάλη, για να δημιουργήσει φαινόμενο ντόμινο, πρέπει να κλείσει. Δε μπορείς απλά να την αφήσεις να καταρρεύσει. Έτσι, θα γινόταν αυτό, που είναι γνωστό ως άτακτη χρεωκοπία. Αυτό, που πρέπει να συμβεί , είναι μία ομαλή χρεωκοπία, η οποία θα εξασφαλίσει ότι η τράπεζα εξακολουθεί να πληροί τις απαραίτητες κοινωνικές της λειτουργίες, ως μία τράπεζα για τους καθημερινούς ανθρώπους και άλλες δραστηριότητες. Σε μία ομαλή χρεωκοπία, όπως αυτή της Chrysler ή της Nothern rock, θα πρέπει να οριστούν ελεγκτές, οι οποίοι θα ξεχωρίσουν τα τμήματα, που είναι ακόμη βιώσιμα από εκείνα που δεν είναι. Στα βιώσιμα τμήματα θα επιτραπεί να ανακάμψουν από την χρεωκοπία, ενώ τα νεκρά τμήματα θα μπουν σε μία άλλη οικονομική οντότητα, η οποία θα εποπτεύεται από τους διαχειριστές, ενώ οι υποθέσεις της θα υποβαθμιστούν. Για τις περισσότερες εταιρείες, αυτό συμβαίνει σαν μία τελείως ιδιωτική υπόθεση. Μια εταιρεία, σαν την Chrysler, απλά σταματά την παραγωγή αυτοκινήτων για ένα διάστημα, έως ότου ολοκληρωθούν τα νομικά και οικονομικά αθροίσματα. Αλλά για τις τράπεζες, είναι διαφορετικό. Ο κόσμος πρέπει να έχει πρόσβαση στα χρήματά του. Και για τις μεγάλες τράπεζες, οι λειτουργίες τους πρέπει να συνεχίζονται προς χάριν πολλών άλλων επιχειρήσεων, που βασίζονται σε αυτές. Έτσι, στην περίπτωση των τραπεζών συνήθως, βάζει πόδι η κυβέρνηση. Στην περίπτωση της Northern Rock ή της Bradford and Bingley στο Ηνωμένο Βασίλειο ή της Caja στην Ισπανία ή εκατοντάδων τραπεζών στην Αμερική, η κυβέρνηση αναλαμβάνει την κατεστραμμένη τράπεζα. Γίνεται ο προσωρινός της ιδιοκτήτης και τα χρέη της τράπεζας εμφανίζονται στους λογαριασμούς της κυβέρνησης. ΚΑΙ ΕΔΩ βρίσκεται το κλειδί.

    Διότι, μόλις μία τράπεζα καταρρεύσει και την αναλάβει η κυβέρνηση, ως και θα όφειλε, για να σιγουρέψει, ότι η χρεωκοπία έγινε με ομαλό τρόπο, που θα προστάτευε τον καθημερινό κόσμο και την ευρύτερη οικονομία, τότε η τράπεζα και το χρέος γίνονται δημόσια. Και μόλις θα συνέβαινε αυτό, πιστεύω οποιοσδήποτε έξυπνος νομικός , ειδικός σε εταιρική και διεθνή νομοθεσία, θα μπορεί να επιχειρηματολογήσει ότι η χρεωκοπία έγινε «εξαιτίας» ή τουλάχιστον ότι ήταν «υπό την εποπτεία και τον έλεγχο» της κυβέρνησης και, επομένως, είναι μία χρεωκοπία του δημοσίου.

    Εάν η κυβέρνηση διάλεγε να μη «διασώσει» την τράπεζα και τα χρέη της, αλλά, αντιθέτως, άφηνε την τράπεζα να χρεοκοπήσει, τότε ο νέος νόμος εξουσιοδοτεί τους προηγούμενους ιδιοκτήτες των τραπεζών και τους πιστωτές τους να αρπάξουν δημόσια περιουσία.

    Μπορεί να φαίνεται απίστευτο , και πραγματικά είναι, αλλά, αν έχω διαβάσει σωστά το νόμο, υπάρχει μία πολύ μεγάλη πιθανότητα αυτό να συμβεί. Σκεφτείτε, μόνο, πως ο νόμος επιτρέπει στα «αρπαχτικά» και τους κερδοσκόπους να πηγαίνουν στα δικαστήρια έθνη για απώλειες από δάνεια, για τα οποία δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον μέχρι, που τα αγόρασαν ειδικά, για να κινηθούν δικαστικά. Πείτε μου ότι το σενάριό μου είναι απίθανο.

    Πιστεύω, ότι υπάρχει μία τρομακτική πιθανότητα ο προτεινόμενος νόμος να σημαίνει ότι οποιαδήποτε μελλοντική Ελληνική κυβέρνηση θα είναι υποχρεωμένη να συνεχίζει να διασώζει τις ιδιωτικές τράπεζες. Αυτό θα έκανε τις Ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες και εκείνους, των οποίων τα πλούτη και η δύναμη είναι συνδεδεμένα με αυτές, άτρωτους. Δε θα τους επιτρέπεται να χρεοκοπήσουν. Ο προτεινόμενος νέος νόμος σε συνδυασμό με τα ομόλογα στο ¨Αγγλικό δίκαιο¨ θα στερεί την δυνατότητα από οποιαδήποτε μελλοντική Ελληνική κυβέρνηση να κάνει οτιδήποτε, για να αλλάξει το βάρος του χρέους του Ελληνικού λαού.

    Αυτός ο νόμος, εάν περάσει , θα αφήνει τα πλούτη του 1% άθικτα, ακόμη και σε χρεωκοπία. Ο νόμος θα λέει είτε διασώζονται ή αλλιώς έχουν το δικαίωμα να πάρουν οποιαδήποτε περιουσία. Ο νέος νόμος, αν είμαι σωστός, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, για να επιτευχθεί η ανακεφαλαίωση μίας χρεωκοπημένης τράπεζας απλώς λεηλατώντας εθνική περιουσία.

    Αν αυτή η θεωρία είναι σωστή, και μάλλον είναι, τότε ένας από την ελίτ, ο κ. Σαμαράς, πλαισίωσε αυτόν το νόμο γνωρίζοντας ότι προστατεύει την περιουσία του και την δύναμή του καθώς και αυτή της οικογενείας του και των φίλων του και των οικογενειών των φίλων του. Ένας νόμος από την ελίτ για την ελίτ. Ένας νόμος, που θα σημάνει το τέλος της οποιασδήποτε σημαντικής δημοκρατίας για την Ελλάδα.

    Σημαίνει και αυτό. Αν ο Ελληνικός λαός ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και την υπόσχεση να μειωθεί το βάρος του χρέους και της λιτότητας, αυτός ο νόμος και οι αλλαγές στα ομόλογα θα εξασφαλίσουν, ότι αυτές οι υποσχέσεις δε θα τηρηθούν. Εάν συμβεί αυτό, οι ψηφοφόροι θα στραφούν εναντίον αυτών, που υποσχέθηκαν και αθέτησαν.

    Οι αριστεροί θα θεωρηθούν χειρότεροι ψεύτες και απατεώνες, ακόμα και από εκείνους που αντικατέστησαν. Πολλοί Έλληνες μπορεί να στραφούν βίαια από αριστερά στα δεξιά, στην αγκαλιά των ακροδεξιών εθνικιστών.
    Και αυτό θα ήταν η τέλεια δικαιολογία για την αναστολή της δημοκρατίας και την επιβολή μίας ¨τεχνοκρατικής¨ κυβέρνησης, μία δικτατορία με άλλο όνομα, ίσως από το εξωτερικό, με στρατιωτική υποστήριξη αν χρειαστεί. Ο παράδεισος των τραπεζιτών. Ο παράδεισος των ελίτ. Ψηφίζεις αριστερά, στρέφεσαι δεξιά. Το μέλλον της Ευρώπης.

    Αυτός ο νόμος είναι το τέλος του παιχνιδιού. Πρέπει να τον σταματήσουν. Και μπορούν. Το Ελληνικό κοινοβούλιο μπορεί, και κατά τη γνώμη μου οφείλει, να τον καταψηφίσει αποφασιστικά. Αν όχι, τότε οποιαδήποτε επερχόμενη κυβέρνηση, που θα κοιτάξει να απομακρυνθεί από την επιβεβλημένη λιτότητα, να εξετάσει τα χρέη του έθνους, να απορρίψει το μέρος εκείνο, που είναι απεχθές και να αναδιαρθρώσει το υπόλοιπο, θα βρει τα ατσάλινα σαγόνια μιας προσεκτικά κατασκευασμένης παγίδας να ανοιγοκλείνουν πάνω της. Σε αυτό το σημείο η μόνη εναλλακτική θα ήταν κάτι πολύ κοντά σε επανάσταση.

    Αλλά θα ήταν ή αυτό ή ένα τέλος της δημοκρατίας και η οικονομική σταύρωση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s