Ελλάδα, οι αριθμοί της βαρβαρότητας

Του Valerio Spositi, 10 Σεπτέμβρη 2013

grecia-default-620x330

Αυτή η βιαιότητα της οικονομίας είναι, σήμερα μια πραγματικότητα εντελώς προφανής. Τα εργαλεία του spread, του “δημοσίου χρεόυς” και οι ειδυλλιακές λέξεις όπως “δομικές αλλαγές” (που λέγονται και SAPs –Structural Adjustment Programs-) χρησιμοποιούνται ως «ρόπαλα» ενάντια στα πιο βασικά ανθρώπινα διακαιώματα κι ως όπλα που στοχεύουν στην καταστροφή των κοινωνικών δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν ύστερα από αγώνες δεκαετιών.

Ανάμεσα στα θύματα της οικονομικής βίας βρίσκουμε την Ελλάδα, κοιτίδα της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας.  Ωστόσο η Ρόζα Λούξεμπουργκ στα 1915 μας προειδοποιούσε, με την γνωστή φράση «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».

Και πώς να μην χαρακτηριστεί ως «βαρβαρότητα» αυτό που σήμερα ο νέος τύπος φύρερ (ο ευρωπαϊκός) επιβάλλει στον ελληνικό λαό;  Πώς να μην χαρακτηριστεί ως «βαρβαρότητα» η κοινή ιδεολογία που επικρατεί μετά το 1989, δηλαδή η καπιταλιστική και αυτής της μορφής των αγορών;

Χρησιμοποιώντας εν συντομία την φιλοσοφία για την κατανόηση της σημερινής ιστορικής συγκυρίας (o Hegel θα έλεγε ότι “η φιλοσοφία είναι ακριβώς ο χρόνος που κατανοούμε με την σκέψη”), θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάποτε ο ναζί φύρερ έλεγχε και σκότωνε τους κρατούμενους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κι εξόντωσης, σήμερα ο ευρωπαίος φύρερ, όχι πλέον μέσω τουφεκιών αλλά μέσω των όπλων της οικονομίας, σκοτώνει κι ασκεί βία στα θύματά του, ανάμεσα στα οποία είναι κι ο ελληνικός λαός.

Και είναι αξιοπερίεργο ότι πολλοί «διανοούμενοι» (όχι τυχαία ο φιλόσοφος Costanzo Preve τους χαρακτηρίζει ως «μια ομάδα της άρχουσας τάξης που άρχει», επαναλαμβάνοντας τον Γάλλο κοινωνιολόγο Pierre Bordieu) δεν χαρακτηρίζουν ως βία αυτό που η σημερινή οικονομία εφαρμόζει και που μόλις περιγράψαμε, αλλά είναι απεναντίας έτοιμοι να βάλουν την ταμπέλα της βίας στις πράξεις όσων αντιστέκονται (για παράδειγμα στις πράξεις των NO TAV, για το οποίο σας συμβουλεύω να διαβάσετε το σχετικό άρθρο του φιλοσόφου Diego Fusaro).

Ας έλθουμε λοιπόν στους αριθμούς της βαρβαρότητας.

Από τότε που η Ελλάδα άρχισε να δέχεται τις βιαιοπραγίες των «σωσιμάτων» της Τρόικας (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Κομισσιόν), η ανάπτυξη του πληθυσμού της άρχισε να μειώνεται ραγδαία και να γίνεται αρνητική όπως μπορεί κανείς να δει στον παρακάτω πίνακα:

grafico 1

Μια τρομακτική πτώση, κυρίως αποτέλεσμα των πολιτικών  της βαρβαρότητας της προαναφερθείσας Τρόικας. Οι Έλληνες, έχοντας μετατραπεί χρόνο με τον χρόνο σε θηράματα στον βωμό του Κεφαλαίου, για να ξεφύγουν από αυτήν την τόσο απάνθρωπη διαδικασία, δυστυχώς, διέσχισαν τον δρόμο που οδήγησε στο να θέσουν τέλος στα βάσανα: την αυτοκτονία.

Όπως μπορεί να δει κανείς από τον πίνακα που υπάρχει ακριβώς παρακάτω, μόνο μέσα στο 2011 477 είναι οι Έλληνες που θέλησαν να βάλουν τέλος στην ζωή τους:

grafico 2

Ο αριθμός των αυτοκτονιών στην Ελλάδα, όπως αναφέρεται στην Ελληνική Στατιστική Αρχή, από το 2007 ως το 2011 αυξήθηκε κατά 43%  (μόνο το 2011 η αύξηση ήταν στο  26,5% σε σχέση με το προηγούμενο έτος)

Τα σχετικά στοιχεία για την ανεργία επίσης, ξεμπροστιάζουν τις ψευδείς λιτανείες περί «διάσωσης» και «ανάκαμψης» (ακούγεται οικείο;!) της Ελλάδας. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει ότι το επίπεδο της ανεργίας στην Ελλάδα αγγίζει το 27%, 16 βαθμίδες μεγαλύτερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

grafico 3

Εκείνο που καθιστά ακόμη πιο δραματική την κατάσταση στον τομέα της απασχόλησης, είναι τα στοιχεία της ανεργίας των νέων. Όπως μπορεί να παρατηρήσει κανείς καθαρά στον παρακάτω πίνακα, η Ελλάδα έχει την μεγαλύτερη ανεργία στους νέους μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών και ισούται με 64,9%. Τα στοιχεία που προβάλλονται στον πίνακα, καταδεικνύει κι ένα άρθρο του Telegraph

grafico 4

Οι αριθμοί της ελληνικής βαρβαρότητας κλείνουν με  400.000 παιδιά που υποφέρουν από ασιτία  και που ζουν σε ανθυγιεινές συνθήκες ζωής. Και παρόλα αυτά, όλο και περισσότερα παιδιά εξαναγκάζονται σε εγκατάλειψη από τους γονείς τους, απογυμνωμένα από κάθε αξιοπρέπεια στο όνομα του Θεού της αγοράς και της Ευρώπης, ακόμη κι από εκείνη του να μπορείς να μεγαλώνεις και να φροντίζεις ένα παιδί.

Η μοναδική εναλλακτική λύση στις βαρβαρότητες είναι επιτέλους να αντισταθούμε σθεναρά και να απορρίψουμε τις καταστροφικές λογικές του καπιταλισμού (για να συμφωνήσουμε με τον κοινωνιολόγο Zygmunt Bauman), να απορρίψουμε τον μονοθεϊσμό των εξουσιαστικών αγορών και των επιταγών των ευρωπαίων ηγετών.
Στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όλο αυτό δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό!

(Πηγή από το ιταλικό μπλογκ qualcosa di sinistra)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s