Η ΕΕ, η επίθεση στους μισθούς των Ευρωπαίων εργαζομένων και ο ρόλος “αριστερών κομμάτων”

[Υπογραμμίσεις από το ΕΠΑΜ-Διεθνείς Σχέσεις]   /  English text

Τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από τη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Κοινοτήτων της Βρετανίας σχετικά με τη διαμόρφωση των μισθών στις 27 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνουν ότι πέντε χρόνια μετά το κραχ τον Σεπτέμβριο του 2008 το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων έχει υποστεί απότομη επιδείνωση.

Τα στατιστικά στοιχεία διαψεύδουν τους ισχυρισμούς ότι η ζώνη του ευρώ έχει ξεπεράσει το σημείο καμπής και επιδεικνύει μια μέτρια αύξηση της ανάπτυξης κατά το τελευταίο τρίμηνο. Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα έντονη στις χώρες που έχουν υπαχθεί στις επιταγές της «τρόικας» (της Ευρωπαϊκής Ένωσης , της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ), η οποία επέβλεψε την εφαρμογή μαζικών περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες, όπως απαιτείται από τις διεθνείς τράπεζες .

Στην Ελλάδα οι μισθοί έχουν μειωθεί κατά 11.3 % από το φθινόπωρο του 2010 [ σχόλιο ΕΠΑΜ – Διεθνείς Σχέσεις : η πραγματική μείωση των μισθών είναι πολύ μεγαλύτερη ]. Το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Μελετών του Ηνωμένου Βασιλείου έχει χαρακτηρίσει αυτή την πτώση «πρωτοφανή». Η λιτότητα έχει ωθήσει εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και το επίσημο ποσοστό ανεργίας στο επίπεδο ρεκόρ του 27.6 % . Μεταξύ των ατόμων ηλικίας 15 έως 24 ετών το επίσημο ποσοστό είναι το εντυπωσιακό 64.9 % [ σχόλιο ΕΠΑΜ – Διεθνείς Σχέσεις : αυτά τα δύο ποσοστά είναι επίσης μεγαλύτερα στην πραγματικότητα ] .

Παρ΄όλα αυτά η χώρα υφίσταται αφόρητες πιέσεις για περαιτέρω περικοπές. Μόλις τον περασμένο μήνα το ελληνικό κοινοβούλιο ενέκρινε ένα νέο γύρο περικοπών που θα μειώσει τους μισθούς και πάλι και θα καταργήσει 15.000 επιπλέον θέσεις δημοσίων υπαλλήλων ως το 2015. Αφού ο κατώτατος μισθός για νέους κάτω των 25 ετών έχει περικοπεί κατά 32 % σε μόλις 500 ευρώ το μήνα, η Αθήνα εξετάζει το ενδεχόμενο περαιτέρω μειώσεων .

Η Πορτογαλία είχε τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση μισθών κατά την ίδια περίοδο, 8.1 %. Με περικοπές περίπου 13 δισ. ευρώ από το 2008, η Λισαβόνα ακολουθεί την Ελλάδα στην πορεία προς τη φτώχεια και τη μείωση των κοινωνικών παροχών. Αυξάνουν οι εκθέσεις για ανθρώπους χωρίς υγειονομική περίθαλψη λόγω της έλλειψης κονδυλίων και για φαρμακεία που αδυνατούν να αντικαταστήσουν τα αποθέματα φαρμάκων τους.

Η Ισπανία και η Κύπρος – που επίσης έχουν λάβει το «γιατρικό-λιτότητα» της τρόικας – έχουν δει μειώσεις μισθών κατά 3.3 % και 3 % αντίστοιχα. Στην Ισπανία, όπου η ανεργία είναι στο 27 % και πάνω από 50 % μεταξύ των νέων, η κεντρική τράπεζα κάνει έκκληση να ανασταλεί η καθιέρωση κατώτατου μισθού, πράγμα που είναι μέρος μιας εκστρατείας για την κατάργηση  της νομικής προστασίας των εργαζομένων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ για πρόσθετες περικοπές μισθών έως και 10 % .

Όσον αφορά την Κύπρο ένα σχέδιο για να «σωθούν» οι Κυπριακές Αερογραμμές περιλαμβάνει την απόλυση του περίπου 50 % από τους 1.000 εργαζόμενους του εθνικού αερομεταφορέα και περικοπές μισθών 17 % .

Αυτή η επίθεση στους εργαζόμενους δεν περιορίζεται επ΄ουδενί λόγω στις λεγόμενες «περιφερειακές» χώρες . Η Ολλανδία και η Βρετανία, που υποτίθεται ότι συμπεριλαμβάνονται στις «πλουσιότερες» χώρες, πήραν την τρίτη και την τέταρτη θέση στον πίνακα της πτώσης των μισθών.

Οι μισθοί έχουν μειωθεί κατά 5.8 % στην Ολλανδία από το 2010. Η αυξανόμενη ανεργία και η υποαπασχόληση έχουν συμβάλει στη μείωση του κόστους της εργασίας και των κοινωνικών παροχών. Τον Ιούνιο το ποσοστό ανεργίας έφτασε στο ανώτατο της τριακονταετίας ποσοστό 8.1 %.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο το μέσο ωρομίσθιο μειώθηκε κατά 5.5 % . Το ονομαστικό ύψος των μισθών πέφτει επί ένα ρεκόρ 35 συνεχόμενων μηνών υπό την διακυβέρνηση Συντηρητικών –  Φιλελευθέρων Δημοκρατών, με την πτώση να είναι μεγαλύτερη από ό, τι ήταν ακόμη και κατά την μεγάλη ύφεση. Όπως και αλλού, η επίθεση στους μισθούς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης, που τώρα ανέρχονται σε ύψος 166 δισ. λιρών (248 δισ. δολαρίων) και αυξάνουν.

Περίπου 700.000 θέσεις εργασίας έχουν ήδη καταργηθεί στον δημόσιο τομέα του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά αναμένεται να έχουν συνολικά καταργηθεί  πάνω από ένα εκατομμύριο ως το 2018. Οι μειώσεις μισθών συνοδεύονται από αύξηση της προσωρινής απασχόλησης και των συμβάσεων μηδενικού ωραρίου, οι οποίες αντιπροσωπεύουν σχεδόν το ήμισυ του συνόλου των νέων θέσεων εργασίας από το 2010. Αναμένεται ότι μέχρι το 2015 τα ετήσια εισοδήματα των εργαζομένων θα έχουν μειωθεί κατά 1.520 λίρες (2.357 δολάρια) σε πραγματικούς όρους.

Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι το αποτέλεσμα μόνο αντικειμενικών οικονομικών συνθηκών. Οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης, σε ευθυγράμμιση με την τακτική της αμερικανικής ελίτ, έχουν ακολουθήσει την πολιτική της εκμετάλλευσης της οικονομικής κρίσης, ώστε να αναδιαρθρωθούν δραματικά προς το συμφέρον τους οι ταξικές σχέσεις.

Η Ελληνίδα Επίτροπος Μαρία Δαμανάκη δήλωσε κατά τη διάρκεια της κυπριακής κρίσης τον Απρίλιο : «Η στρατηγική της Κομισιόν κατά τα τελευταία 1.5 με 2 χρόνια ήταν να μειωθεί το κόστος εργασίας σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων απέναντι στους  ανταγωνιστές από την Ανατολική Ευρώπη και την Ασία».

Όμως ό,τι έχει γίνει μέχρι στιγμής είναι μόνο η αρχή. Ο Huw Pill, επικεφαλής της ομάδας οικονομικών της Goldman Sachs στην Ευρώπη, δήλωσε πρόσφατα ότι η πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης», που εφαρμόζεται για να γίνει «βιώσιμη» η ευρωζώνη, απαιτεί στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία «να πέσουν οι μισθοί κατά τουλάχιστον 50 % σε σχέση με τη Γερμανία (από το επίπεδό τους στις αρχές του 2011)». Και πρόσθεσε ότι σχετικές μειώσεις του 30% και πάνω χρειάζονται στην Ισπανία και τη Γαλλία.

Η αναφορά σε γερμανικά επίπεδα μισθών είναι παραπλανητική. Ενώ σύμφωνα με τη έκθεση της Βουλής των Κοινοτήτων η Γερμανία είναι μία από τις λίγες χώρες της ΕΕ που σημείωσαν αύξηση στις ωριαίες απολαβές των εργαζομένων (2.7 %), σχεδόν το ένα τέταρτο του συνόλου των εργαζομένων στη Γερμανία απασχολούνται σε χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, με τους μισούς να κερδίζουν λιγότερα από 7 ευρώ την ώρα. Η ανισότητα κατανομής του πλούτου στη Γερμανία είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη.

Με τις γενικές εκλογές μόλις ένα μήνα μακριά, υπάρχουν απαιτήσεις εκ μέρους της γερμανικής άρχουσας τάξης να εκφράσουν τα επίσημα κόμματα την προθυμία τους να εφαρμόσουν το είδος των αντιλαϊκών μέτρων που έχουν εφαρμοστεί στην Ελλάδα. Το περιοδικό Der Spiegel έγραψε πρόσφατα ότι η επιμονή του Βερολίνου σχετικά με σοβαρές περικοπές στη νότια Ευρώπη θα ήταν πιο αξιόπιστες, αν η ίδια η Γερμανία ήταν έτοιμη να εφαρμόσει παρόμοια μέτρα.

Όπου οδεύει η Ελλάδα, ακολουθεί η υπόλοιπη Ευρώπη – σε μια ατέρμονη κούρσα προς τα κάτω.

Αυτή η ιστορική στροφή στις σχέσεις μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας υπογραμμίζει την κρίση ηγεσίας της εργατικής τάξης. Τα συνδικάτα και οι υπόλοιπες συνδικαλιστικές οργανώσεις λειτουργούν ως οι βασικοί μηχανισμοί για την επιβολή των υπαγορεύσεων του διεθνούς κεφαλαίου.

Στην Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ισπανία ή τη Βρετανία, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις το περισσότερο που κάνουν είναι ανώδυνες διαδηλώσεις, ενώ συνάπτουν συμφωνίες με τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις για την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, προκειμένου να ενισχύσουν την «ανταγωνιστικότητα», δηλαδή τα κέρδη των εταιρειών και τις περιουσίες των Κροίσων. Παντού τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν επισήμως δεσμευτεί για αποδοχή της λιτότητας.

Κεντρικό ρόλο σε αυτή την εγκληματική πρακτική εναντίον του επιπέδου ζωής των εργαζομένων παίζουν ψευδο-αριστερές οργανώσεις, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα στη Γαλλία και το Die Linke στη Γερμανία, που ελέγχουν μεγάλο μέρος των συνδικαλιστών. Στην πολιτική γραμμή τους και στην πρακτική τους αυτά τα κόμματα επιδιώκουν να καταστείλουν την ταξική πάλη και να εμποδίσουν την ανάδυση ενός ανεξάρτητου, αντικαπιταλιστικού πολιτικού κινήματος της εργατικής τάξης.

Η υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου και των κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων απαιτεί ρήξη με αυτές τις σάπιες οργανώσεις και την δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού μαζικού κινήματος για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση κυβερνήσεων των εργαζομένων στα πλαίσια των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.

Julie Hyland

Πηγή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s