Jacques Nikonoff, Προέδρου του γαλλικού κόμματος της αποπαγκοσμιοποίησης (PARDEM)

(Μετάφραση Γιώργος Στ. Μάλφας)

23 Μαΐου 2018

Παρά την άρνηση της CGT και του NPA (Νouveau Parti Anticapitaliste=Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα!) να δεχτούν την υπογραφή του Pardem στο κείμενο έκκλησης για τις διαδηλώσεις της 26 Μαΐου 2018, το Pardem επιμένει. Καλεί σε αυτές τις διαδηλώσεις προσκομίζοντας τη δική του άποψη. Ποιες είναι οι προϋποθέσεις ώστε η 26 Μαΐου να αποτελέσει ένα νέο ξεκίνημα, 13 χρόνια μετά από το βροντερό ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη; Αυτό είναι το θέμα της ανάλυσης του Ζακ Νικονόφ, πρώην προέδρου του Attac και νυν προέδρου του Κόμματος αποπαγκοσμιοποίησης.

Το κίνημα της 26 Μαΐου, το οποίο, όπως ελπίζουμε, θα έχει κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις ευεργετικές για το λαό, θα τολμήσει άραγε να σπάσει τα ταμπού; Θα έχει το ηθικό και πνευματικό σθένος να καταπιαστεί με τη ρίζα του προβλήματος; Σε κάθε περίπτωση το Pardem θα συμμετάσχει ολόψυχα σε αυτή την πορεία και καλεί να κάνουμε την 26 Μαΐου μια μεγάλη επιτυχία.

Υπάρχει ένα διπλά ιστορικό γεγονός στο κάλεσμα για διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη Γαλλία στις 26 Μαΐου.

Από τη μια, για πρώτη φορά η συνομοσπονδία CGT δέχτηκε να συμμετάσχει σε μία συνάντηση με πολιτικά κόμματα, ενώσεις και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσει για την προετοιμασία μιας κοινής εθνικής κινητοποίησης σχετικής με κοινωνικές διεκδικήσεις, θεωρούμενες συνήθως ως αποκλειστικότητα του συνδικαλιστικού κινήματος. Πρόκειται για οργάνωση διαδηλώσεων σε ολόκληρη τη Γαλλία στις 26 Μαΐου, «μια λαοθάλασσα για την ισότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη».

Από την άλλη, αυτή η 26 Μαΐου θα είναι με ακρίβεια ημέρας η 13η επέτειος  της νίκης του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 29 Μαΐου 2005 για το ευρωπαϊκό. Αυτή η πρωτοβουλία για τη 26 Μαΐου είναι εν δυνάμει ιστορική, διότι μπορεί ίσως να επιτρέψει να προχωρήσουμε στη λύση κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων, πράγμα που δεν είχε συμβεί το 2005 μετά το δημοψήφισμα και τα χρόνια που ακολούθησαν. Διότι η υπέροχη νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα  (55 % έναντι 45 %) δεν είχε καμιά θετική συνέχεια για την πλευρά των νικητών, οι οποίοι είχαν διασκορπισθεί στις προεδρικές εκλογές του 2007, ενώ οι ηττημένοι έπαιρναν μια ηχηρή ρεβάνς καταργώντας μαλακά-μαλακά τη δημοκρατία στη χώρα μας.

Ας θυμηθούμε αλήθεια τη σημασία του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και τις συνέπειές του. Απορρίφθηκε από το εκλογικό σώμα η συνταγματοποίηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με όλες τις νεοφιλελεύθερες συνθήκες της (δηλαδή τν ενσωμάτωση της νεοφιλελεύθερης συνθήκης της Λισσαβόνας στο πεδίο XV του γαλλικού συντάγματος). Ήταν με άλλα λόγια η συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού, μιας πολιτικο-οικονομικής ιδεολογίας, φτιαγμένης για τη νάρκωση του πληθυσμού ώστε να επιτευχθεί η πλήρης κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην κοινωνία .

Έτσι λοιπόν στις 4 Φεβρουαρίου του 2008, η βουλή συνερχόμενη σε συνέδριο στις Βερσαλλίες, συνταγματοποίησαν με μεγάλη πλειοψηφία τις νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές συνθήκες επικυρώνοντας τη συνθήκη της Λισσαβόνας, η οποία επαναλαμβάνει την ουσία της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης. Περιφρονούσαν έτσι, για πρώτη φορά στη Γαλλία, την ψήφο του κυρίαρχου λαού. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα ανέτρεψαν αθόρυβα το πολίτευμα και τα θεμέλιά του, κατάργησαν τελικά την κυριαρχία του έθνους, η οποία ωστόσο αποτελεί το μόνο θεμέλιο της εξουσίας τους. Εγκαταστάθηκαν λοιπόν, αυθαίρετα και παράνομα,  ως πλήρης συντακτική εξουσία, λες και κατείχαν την κυριαρχία, αντί να την εκπροσωπούν. Αυτό έγινε χωρίς βία και χωρίς διακήρυξη κανενός είδους, λαθραία, ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, χαρακτηριστικό και απροκάλυπτο. Ελάχιστες πολιτικές, συνδικαλιστικές δυνάμεις, ή διανοούμενοι μέτρησαν με ακρίβεια αυτόν το σεισμό, ο οποίος μέχρι σήμερα δεν έχει πάρει την απάντηση που άξιζε.

Η συνέχεια επιβεβαίωσε τη μεθοδολογία της «ευρωπαϊκής οικοδόμησης», αντίθετα με την ευρέως διαδεδομένη άποψη, σύμφωνα με την οποία το κύριο ελάττωμά της ήταν ένα «δημοκρατικό έλλειμμα», ήταν στην πραγματικότητα, δομικά μια επιχείρηση ριζικά ασυμβίβαστη με τη δημοκρατία. Για να πάρουμε μόνο μερικά παραδείγματα, γίναμε μάρτυρες της αντικατάστασης το 2011 εκλεγμένων αρχηγών κυβερνήσεων από ευρωπαϊστές τεχνοκράτες στην Ελλάδα και στην Ιταλία, και κατόπιν ήρθαν τα μνημόνια και η τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ και ΔΝΤ) που στέλνονταν στην Ελλάδα για να αντιστρατευτεί επί τόπου τη λαϊκή βούληση που βγήκε από τις κάλπες το 2015 κλπ. Ο Λουξεμβούργιος πρόεδρος της Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιουνκερ, το ομολόγησε απερίφραστα σε μία συνέντευξη με τη Φιγκαρό στις 28 Ιανουαρίου του 2015 σχολιάζοντας τις ελληνικές εκλογές: « Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή κόντρα στις ευρωπαϊκές συνθήκες »…

Το κίνημα της 26 Μαΐου, το οποίο, όπως ελπίζουμε, θα έχει κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις ευεργετικές για το λαό, θα τολμήσει άραγε να σπάσει τα ταμπού; Θα έχει το ηθικό και πνευματικό σθένος να καταπιαστεί με τη ρίζα του προβλήματος; Σε κάθε περίπτωση το Pardem θα συμμετάσχει ολόψυχα σε αυτή την πορεία και καλεί να κάνουμε την 26 Μαΐου μια μεγάλη επιτυχία.

Πού βρισκόμαστε;

Βρισκόμαστε αυτήν τη στιγμή σε μία κατάσταση ισορροπημένου συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στην κυβέρνηση και τα συνδικάτα, όχι μόνο ως προς τη μείζονα σύγκρουση, το θέμα δηλαδή των σιδηροδρομικών της  SNCF, αλλά και αυτές που αφορούν τις δημόσιες υπηρεσίες (κράτος, υγεία, αυτοδιοίκηση), Air France, Κέντρα φιλοξενίας υπερήλικων, άνεργοι, σπουδαστές, Εταιρία ηλεκτρισμού… Η κυβέρνηση, παρά τον πολλαπλασιασμό των επιθέσεων που εκτοξεύει και την υστερική κινητοποίηση της προπαγάνδας των μεγάλων ΜΜΕ, δεν έχει κατορθώσει να διχάσει ριζικά και μαζικά την κοινωνία ανάμεσα σε κείνους που υποστηρίζουν την απεργία των σιδηροδρομικών (SNCF) κι εκείνους που είναι κατά. Τα συνδικάτα, από την πλευρά του, δεν έχουν ακόμη κατορθώσει, αντίθετα με το κίνημα του 1995, να μεταστρέψουν την κοινή γνώμη υπέρ τους. Χρειάζεται λοιπόν να γίνει κάτι ώστε να διευρυνθεί η υποστήριξη του πληθυσμού στους απεργούς. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Διάφοροι δρόμοι πρέπει να εξετασθούν για να γίνει σωστή προετοιμασία της 26 Μαΐου και μετέπειτα.

1.- Καταγγελία της παράνομης συμπεριφοράς του Προέδρου της Δημοκρατίας

Ο κ. Μακρόν, η κυβέρνησή του και τα μεγάλα ΜΜΕ που βρίσκονται στη υπηρεσία τους, εξηγούν καθημερινά ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι καθ’ όλα νόμιμος αφού «εφαρμόζει το πρόγραμμά του » διότι « κάνει αυτό που είπε». Το επιχείρημα φαίνεται απλό και λογικό. Πάρα πολλοί καταπίνουν το παραμύθι, κρίνοντας ότι συμμετρικά τα συνδικάτα δεν σέβονται την πλειοψηφική επιλογή που εκφράστηκε στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του 2017. Ας ξεφουσκώσουμε αυτό το μπαλόνι! Διότι ο κ. Μακρόν δεν έχει κανένα δικαίωμα και καμιά νομιμοποίηση να εφαρμόσει το πρόγραμμά του και να κάνει αυτά που είπε στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας. Ακόμη δε, ο κ. Μακρόν είναι ένοχος απόπειρας κατά της δημοκρατίας εννοώντας να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Διότι λειτουργώντας με αυτόν τον τρόπο δεν σέβεται το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, ούτε το το πνεύμα του σημερινού συνταγματικού και θεσμικού πλαισίου.

Ας καταλάβουμε καλά ότι μόνο στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών οι υποψήφιοι προβάλλουν το πρόγραμμά τους. Συνεπώς οι ψηφοφόροι που τους ψηφίζουν επιλέγουν το πρόγραμμά τους. Ποια υποστήριξη είχε το πρόγραμμα του Μακρόν; 8,7 εκατομμύρια εκλογέων σε σύνολο 47,6 εκατομμύρια εγγεγραμμένων, τουτέστιν 18,19 %. Είμαστε πολύ μακριά από πλειοψηφική επιλογή. Το πρόγραμμα του κ. Μακρόν δεν χαίρει παρά μόνο ισχνής υποστήριξης του πληθυσμού. Η νομιμοποίηση δεν είναι με το μέρος του κ. Μακρόν, ο οποίος αξιώνει να εφαρμόσει ένα λίαν μειοψηφικό πρόγραμμα, απέναντι σε ένα 80% που δεν ψήφισε αυτό το πρόγραμμα και δεν το θέλει.

Μας λένε τότε ότι ότι δεν πρέπει να κοιτάμε τον πρώτο γύρο, αλλά το δεύτερο. Χονδροειδής πλάνη! Διότι στο δεύτερο γύρο οι δύο εναπομείναντες υποψήφιοι για να κερδίσουν την εκλογή πρέπει να πείσουν τους εκλογείς που δεν τους ψήφισαν στον πρώτο γύρο, να το κάνουν στον δεύτερο. Πώς να το πετύχουν; Ενσωματώνοντας στο πρόγραμμά τους στοιχεία του προγράμματος των άλλων υποψηφίων. Αυτό φυσιολογικά σημαίνει ότι το πρόγραμμα του νικητή του δευτέρου γύρου δε μπορεί να είναι το ίδιο με αυτό που εξέθεσε στον πρώτο γύρο. Αυτό σημαίνει επίσης ότι πρέπει να διοριστεί μια κυβέρνηση αντιπροσωπευτική των δυνάμεων που υπερψήφισαν τον νικητή. Αυτό είναι το πνεύμα των θεσμών. Έγιναν όμως έτσι τα πράγματα το 2017; Κάθε άλλο, διότι εδώ έγκειται η απόπειρα του κ. Μακρόν κατά της δημοκρατίας. Άλλωστε ο κ. Μακρόν (και κατά συνέπεια το πρόγραμμά του) δεν πήρε παρά 20,7 εκατομμύρια ψήφους, ήτοι 43,61 % των εγγεγραμμένων. Και πάλι ο κ. Μακρό μειοψηφεί, ενώ αυτοί που δεν θέλουν το πρόγραμμά του είναι πλειοψηφία.

Ο υποψήφιος Μακρόν, στο δεύτερο γύρο των προεδρικών, ούτε καν έκανε τον κόπο να διαπραγματευθεί την υποστήριξή του, την πήρε χωρίς να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι! Χάρις στη κα Λεπέν, η οποία, ακόμη μια φορά, μετά τον πατέρα της, έκανε τη δουλειά που περίμεναν από αυτήν. Δαιμονοποιημένη, τοποθετημένη σε ρόλο σκιάχτρου, έπαιξε ρόλο συλλογέα ψήφων για τον κ. Μακρόν. Έτσι εμφανίστηκαν δύο νέες κατηγορίες ψηφοφόρων του κ. Μακρόν: οι δεδηλωμένοι και οι ερήμην εκλογείς. Οι δεδηλωμένοι εκλογείς, είναι εκείνοι που, έχοντας ψηφίσει άλλον υποψήφιο στον πρώτο γύρο, ανακοίνωσαν δημόσια ότι θα ψηφίσουν τον κ. Μακρόν στον δεύτερο. Σε αυτήν την κατηγορία βρίσκουμε δεξιά τους ρεπουμπλικάνους Jean-François Copé, Christian Estrosi, François Fillon, Alain Juppé, Valérie Pécresse, Jean-Pierre Raffarin, Nicolas Sarkozy, Eric Woerth… Σε συνδικαλιστικό επίπεδο βρίσκουμε την UNSA (Union Nationale dez Syndicats Autonomes) και την CFDT. Αριστερά, εκτός από τη μακριά κουστωδία αυτών που ψήφισαν τον κ. Μακρόν από τον πρώτο γύρο (πολλοί του Σοσιαλιστικού κόμματος (PS),και μερικοί του κομμουνιστικού (PCF), υπάρχει ο Benoît Hamon, ο François ο Hollande, ο Manuel Valls…

Aυτοί που ψήφισαν ερήμην υπέρ του κ. Μακρόν ανακοίνωσαν ότι θα «καταψηφίσουν τη Μ. Λεπέν» φυσικά το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το ίδιο, όπως και στην πρώτη περίπτωση, αφού μεταφράστηκε στις κάλπες ως ψηφοδέλτιο υπέρ του κ. Μακρόν… Δεξιά βρίσκονται οι Laurent Wauquiez, Nadine Morano… και αριστερά Pierre Laurent και το  PCF, η CGT, η FSU, οι αλληλέγγυοι, ο Jean-Luc Mélenchon, με το τροπάρι ότι πρέπει να φραχτεί ο δρόμος μιας απόλυτα φανταστικής φασιστικής απειλής και μιας άκρας δεξιάς!

Πράγματι, ο δεύτερος γύρος της προεδρικής εκλογής, όπως συμβαίνει εδώ και μερικές δεκαετίες, εξέφρασε ουσιαστικά όχι την υποστήριξη του υποψηφίου (M. Macron) αλλά την απόρριψη του Εθνικού Μετώπου (FN). Αυτό δεν αποτελεί πρόγραμμα. Αν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέχτηκε νόμιμα- φαινομενικά- το αποτέλεσμά του και οι συνθήκες της εκλογής του δεν του παρέχουν παρά μια αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση. Η παγίδα και το σφυροκόπημα που οργανώνονται χρόνια τώρα γύρω από το « Μέτωπο για τη Δημοκρατία» (Mitterrand) εξακολουθεί να λειτουργεί και μοιάζει να έχει ακόμα μέλλον μπροστά του. Όμως το μόνο πολιτικό μέσο να μπει τέλος σε αυτό το πράγμα, το όπλο μαζικής καταστροφής αυτού του κλειδώματος του γαλλικού πολιτικού συστήματος είναι το μποϊκοτάρισμα του δευτέρου γύρου της προεδρικής εκλογής, όταν το εκλογικό σώμα τίθεται μπροστά σε μια τέτοια μη-επιλογή.

Όσο για τις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν, αυτές αδυνάτισαν ακόμη περισσότερο τη νομιμοποίηση του κ. Μακρόν. Στον πρώτο γύρο, ακόμη κι εκεί, όπου μόνο η ψήφος σημαίνει υποστήριξη σε έναν υποψήφιο, μια λίστα ή ένα πρόγραμμα, τα αποτεέσματα του προεδρικού κόμματος υπήρξαν μετριότατα. Το REM πήρε  6,4 εκατομμύρια ψήφους σε 47,6 εκατομμύρια εγγεγραμμένων, δηλαδή 13,44 %. Μόνο χάρις σε ένα μαφιόζικο εκλογικό σύστημα ο μπρούντζος μετατράπηκε σε χρυσό, αφού μετά το δεύτερο γύρο το LREM βρέθηκε με 53,89 % των εδρών (311 επι 577) !

Πρέπει αυτός ο συλλογισμός να γίνει κατανοητός στο μεγαλύτερο δυνατό αριθμό πολιτών, είναι ένας μη αμελητέος παράγοντας για το ξεμπλοκάρισμα της κατάστασης. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά την αμηχανία πολλών οργανώσεων που υπογράφουν το κάλεσμα της 26 Μαΐου, αφού έχουν ψηφίσει τον Μακρόν στο δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής, καθώς και του υποψηφίους του προεδρικού κόμματος, όταν αυτοί βρίσκονταν αντιμέτωποι σε μονομαχία με υποψήφιο του Εθνικού Μετώπου κατά το δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών. Βεβαίως αυτή δεν ήταν υποστήριξη στον εκπρόσωπο της ολιγαρχίας. Αλλά οπωσδήποτε αυτές οι οργανώσεις συνέβαλαν στη εκλογή του κ. Μακρόν. Δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτή η στάση εξυπηρετεί την καθαρότητα του πολιτικού διαλόγου.

2.- Επεκτείνουμε την κινητοποίηση σε όλα τα θύματα του νεοφιλελευθερισμού και αποφεύγουμε τον επανέλεγχο του κινήματος από την Αριστερά και την Άκρα Αριστερά

Η πολιτική της κυβέρνησης που στρέφεται ενάντια σε κάθε δίκαιο, κάθε τι κοινωνικό και δημόσιο, αποσκοπεί στην καταστροφή του κοινωνικού μας μοντέλου. Το οποίο δεν περιορίζεται στην κατάσταση των δημοσίων υπαλλήλων και των μισθωτών του δημόσιου τομέα, αλλά περιέχει μια αντίληψη της Δημοκρατίας (République), η οποία εγγυάται την ίδια μεταχείριση και ισότητα για την προσφερόμενη υπηρεσία. Αυτό ακριβώς διακυβεύεται, και αυτό δικαιολογεί τη συμμαχία στη δράση μεταξύ μισθωτών και χρηστών.

Όλες οι κοινωνικές κατηγορίες που πλήττονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν κάθε λόγο να συμμετάσχουν στον αγώνα. Ωστόσο ένας ξεπερασμένος συλλογισμός θα μπορούσε να οδηγήσει ορισμένους να θεωρήσουν ότι αυτές οι κατηγορίες, θύματα του νεοφιλελευθερισμού μεταφράζουν τη δυσαρέσκειά τους με την υποστήριξη, και εκλογική, στη αριστερά. Και κατά συνέπεια πρέπει να απευθυνόμαστε μόνο στους ψηφοφόρους της αριστεράς. Αυτό θα ήταν μοιραίο σφάλμα. Εκατομμύρια πολίτες που ανήκουν στις λαϊκές τάξεις, έχουν εγκαταλείψει την αριστερά προ πολλού. Και δικαίως, αφού η αριστερά ως εξουσία έχει ασκήσει το νεοφιλελευθερισμό όπως η δεξιά. Αυτοί οι πολίτες βρίσκονται κυρίως στο χώρο της αποχής καθώς και στην εκλογική επιρροή του ΕΜ. Η συμμαχία που βρίσκεται σε διαδικασία συγκρότησης για τις 26 Μαΐου πρέπει να ενσωματώσει αυτό το στοιχείο. Για να νικήσουμε πρέπει να συμμαχούμε στην πράξη, στους αγώνες, στις απεργίες, στις διαδηλώσεις, με αυτούς που δεν βρίσκονται ανάμεσα στους εκλογείς του Melenchon, του Benoît Hamon, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, των Πρασίνων, του Κομμουνιστικού Κόμματος, της άκρας αριστεράς… Το χειρότερο θα ήταν να φανεί το κίνημα της 26 Μαΐου ως απόπειρα ανασυγκρότησης της αριστεράς. Αυτό θα ήταν η εξασφαλισμένη αποτυχία. Δυστυχώς η στάση ορισμένων πολιτικών δυνάμεων εγείρει αμφιβολίες.

Η άρνηση της CGT και του NPA (Νouveau Parti Anticapitaliste=Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα!) να δεχτούν την υπογραφή του Pardem στο κείμενο έκκλησης για τις διαδηλώσεις της 26 Μαΐου 2018 είναι κάκιστο σημάδι. Είναι απαραίτητο για να συμμετάσχεις στις διαδηλώσεις της 26 Μαΐου να δηλώνεις αποκλειστικά «αριστερός»; Είναι απαραίτητο να ευνοείς την παραμονή της Γαλλίας στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση; Πρέπει οπωσδήποτε να αντιτίθεσαι στην κυριαρχία της Γαλλίας, όπως φαίνεται να λέει η απάντηση της  CGT στο Pardem ? Είναι εντελώς ασυμβίβαστο να είσαι ταυτόχρονα υπέρ της ανεξαρτησίας της Γαλλίας και να υποστηρίζεις ταυτόχρονα τους μισθωτούς της SNCF, της Air France, κλπ; Έπειτα στην SNCF ή στην Air France, πρέπει υποχρεωτικά να είσαι «αριστερός» και υπέρμαχος της Ευρωπαïκής Ένωσης για να σου επιτραπεί να απεργήσεις;

Ύστερα από αυτές τις διευκρινίσεις δεν είναι δυνατό να υποστηρίξει κανείς τη θέση των συνομοσπονδιών CFDT et FO (Force ouvrière=Εργατική Δύναμη), οι οποίες ανακοίνωσαν ότι δεν θα συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις της 26 Μαΐου. «Δεν υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί (CFDT] σε μια παρέλαση με πολιτική χροιά – και δεν κρίνω το περιεχόμενο αυτής της παρέλασης, δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου» είπε ο Laurent Berger, γενικός γραμματέας της CFDT. Για το Pascal Pavageau, νούερο ένα της Force ouvrière : « Είναι μια διαδήλωση πολιτικού χαρακτήρα, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανακατευτούμε και δεν θα ανακατευτούμε». Και ο ένας και ο άλλος κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι οι πολιτικές πλειοψηφίες στη Γαλλία, και οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να εφαρμόζουν τους προσανατολισμούς που έχουν ορίσει οι νεοφιλελεύθερες ευρωπαïκές συνθήκες. Πώς είναι δυνατόν η συνδικαλιστική δράση να το αγνοεί αυτό αρνούμενη να εντάξει τη δράση της σε ένα προφανές πολιτικό πλαίσιο, όπου πολιτικό δεν σημαίνει κομματικό. Η CFDT, άλλωστε δεν είχε αυτές τις παρθενικές αναστολές όταν καλούσε ανοιχτά  στην υπερψήφιση του Μακρόν.

3.- Να πετύχουμε ώστε αρχηγοί κομμάτων, ιδίως οι M. Mélenchon και M. Besancenot, να απόσχουν από τις διαδηλώσεις ώστε να μην τροφοδοτηθεί η παγίδα των ΜΜΕ

Δεν δίνουμε στην εξουσία μπαστούνια για να μας χτυπήσει! Η τακτική του κ. Μακρόν είναι εξαιρετικά ευανάγνωστη και γνωστή. Βάζει στο στόχαστρο δύο αντίθετα άκρα,  τα οποία εμφανίζει ως φόβητρα : τον Jean-Luc Mélenchon και την  Marine Le Pen. Ο Πρόεδρος, θρονιασμένος στο κέντρο, μπορεί τότε να εμφανίζεται ως το σταθερό σημείο αναφοράς και η ειρηνική ενσάρκωση των θεσμών. Προσωποποιεί το πρόβλημα σε αυτούς, όπως και αυτοί προσωποποιούν το πρόβλημα σε αυτόν, όπως το βλέπουμε στη συνθηματολογία τους, η οποία εγκαλεί τον κ. Μακρόν και ποτέ το νεοφιλελευθερισμό και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως ο κ. Μακρόν ακολουθεί την ίδια πολιτική με τον κ. Hollande, τον κ. Sarkozy, τον κ.  Chirac και το κ. Jospin. Τέρμα τα παιχνιδάκια! Βεβαίως ευθύνεται ο κ. Μακρόν για την τωρινή νεοφιλελεύθερη επίθεση. Αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πιόνι του συστήματος, δηλ. της Ευρωπαïκής Ένωσης. Αυτό το σύστημα πρέπει να αμφισβητηθεί και το οποίο είναι σήμερα ο μεγάλος απών αυτών των κινητοποιήσεων.

Ας προτάξουμε την ευθύνη του νεοφιλελευθερισμού και της Ευρωπαïκής Ένωσης! Στο κάλεσμα να διαδηλώσουμε στις 26 Μαΐου γράφει «Ο Εmmanuel Macron, η κυβέρνησή τους και η MEDEF (Οργάνωση Εργοδοτών Γαλλίας) είναι  αποφασισμένοι να επιβάλουν πάση θυσία μια βαθειά αναδόμηση της γαλλικής κοινωνίας». Και η Ευρωπαïκή Ένωση? Αυτή δεν είναι, μεταξύ άλλων, που στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού της συνθήκης της Λισσαβόνας, ανακίνησε από την αρχή το θέμα του δημόσιου χαρακτήρα της SNCF και της ιδιωτικοποίησής της; Τα μεγάλα ΜΜΕ στοχοποιούν τώρα την CGT στο πρόσωπο της οποίας βλέπουν τον κύριο αντίπαλο. Το περιεχόμενο των κυρίων άρθρων στον οπτικοακουστικό τύπο, όπως και στον γραπτό είναι χαρακτηριστικό: «Η μεγάλη οπισθοδρόμηση της CGT», ή ακόμη «Η CGT επανακάμπτει στην πολιτικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης», κλπ.

Παράλληλα τα ΜΜΕ επιμένουν χονδροειδώς να πιστώνουν στον Jean-Luc Mélenchon και στην άκρα αριστερά τις σημερινές κινητοποιήσεις. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να τις οδηγήσουν στην αποτυχία και να αδυνατίσουν την CGT. Ο Jean-Luc Mélenchon δεν ενδιαφέρεται καθόλου για κάτι τέτοιο, διότι θα επωμιζόταν τότε ένα μερίδιο ευθύνης. Το ανάστημά του ως υποψηφίου στην προεδρική εκλογή του 2022 θα επηρεαζόταν. Για να μην αδυνατίσει την κινητοποίηση, θα έπρεπε, όπως ο Olivier Besancenot, η παρουσία του οποίου στα Μέσα είναι αντιστρόφως ανάλογη του εκλογικού του βάρους, να υιοθετήσει μια στάση μετριοπάθειας και διακριτικότητας. Δεν έπρεπε να παρευρεθούν στη συνέντευξη τύπου της 18 Μαΐου στην έδρα της  CGT, ενώ ο Philippe Martinez, από τη μεριά του έπρεπε να ακυρώσει όλα τα ραντεβού του για να δώσει το παρόν. Οι γάλλοι μέσα από τις τηλεοπτικές εικόνες δεν πρέπει να σχηματίσουν την εντύπωση ότι η παρισινή διαδήλωση της 26 Μαΐου υπήρξε έργο των Jean-Luc Mélenchon και Olivier Besancenot. Έλα όμως, που τα Μέσα ακριβώς αυτό επιχειρούν να κάνουν. Και μόνο η παρουσία τους θα προσελκύσει τους δημοσιογράφους όπως το μέλι τραβάει τις σφήκες. Σε αυτούς εναπόκειται να επιδείξουν πνεύμα αυτοθυσίας μην κάνοντας τέτοιο δώρο στο σύστημα. Σε αντίθετη περίπτωση ο Jean-Luc Mélenchon και ο Olivier Besancenot θα έχουν συνεργαστεί καθαρά με τα μεγάλα ΜΜΕ για να δρέψουν τους καρπούς αυτής της κινητοποίησης. Κανένας απεργός, κανένας διαδηλωτής δεν πρέπει να πιαστεί όμηρος!

4.- Να δημιουργηθούν επιτροπές πολιτών για την προαγωγή των κοινών αγαθών

Ένα πλήθος από επιτροπές πολιτών υπάρχουν σε τοπική και εθνική κλίμακα για την υπεράσπιση των δημοσίων υπηρεσιών. Επιτελούν αξιοθαύμαστο έργο. Αλλά υποφέρουν λόγω της διασποράς τους. Γιατί να μη δημιουργηθούν, μαζί με αυτές, παραεπιτροπές πολιτών με αντικείμενο την προαγωγή των δημοσίων υπηρεσιών; Θα αποτελούσαν το χωνευτήρι συμμαχίας ανάμεσα στους μισθωτού της της διοίκησης και των δημοσίων υπηρεσιών και τους χρήστες. Διαβάζουμε εδώ κι εκεί ότι η προετοιμασία της 26 Μαΐου έχει δημιουργήσει μια «ιστορική ενότητα», ότι είναι «η πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες» Αυτό είναι ανακριβές. Η τελευταία φορά που η CGT συμμετείχε σε πλατειά συσπείρωση, και μάλιστα με πολιτικά κόμματα, ήταν κατά τη διεξαγωγή της καμπάνιας του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του 2005. Η ηγεσία της CGT (Bernard Thibault και Jean-Christophe Le Duigou) ήταν υπέρ του ΝΑΙ, αλλά η πλειονότητα  των μελών της εθνικής επιτροπής πήρε θέση υπέρ του ΟΧΙ. Τότε με την ένωση Attac, υπήρξαμε ο κινητήριος μοχλός υπέρ του ΟΧΙ. Χωρίς πολιτική φιλοδοξία, μη δουλεύοντας για κανέναν, είχαμε κερδίσει την ανεξαρτησία μας απέναντι στα ιδρυτικά μέλη της ένωσης κατά πλειοψηφία ευνοïκά διακείμενα στο ΝΑΙ και στην αδράνεια του Attac (συνδικάτα, διάφορες ενώσεις…). Με το Attac, είχαμε παίξει ένα μείζονα συγκόλλησης πολυποίκιλων  δυνάμεων που έφεραν τη νίκη. Είναι άραγε ακόμη δυνατό να σηκώσουμε τη μπάρα και να επιστρέψουμε σε κάτι που αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα μοντέλο;

Συνολικά, οι διαδηλώσεις της 26 Μαΐου πρέπει να αποτελέσουν το γεγονός που θα ανατρέψει το συσχετισμό δυνάμεων υπέρ του λαού. Πρέπει να πετύχουν τόσο σε ποσοτικό όσο και σε  και ποιοτικό επίπεδο. Όσο για το ποσοτικό επίπεδο, χρειάζεται πράγματι μια «ανθρώπινη παλίρροια» και όχι απλά η κινητοποίηση συμπαθούντων της αριστεράς. Αν ο Olivier Besancenot και ο Jean-Luc Mélenchon κάνουν την εμφάνισή τους, αυτό ακριβώς θα γίνει, πολλοί δεν θα έρθουν ή δεν θα ξαναρθούν αφού θα έχουν την εντύπωση ότι στρατολογούνται. Στο ποιοτικό επίπεδο, χρειάζονται πορείες ήρεμες, αλλά μαχητικές, που βάζουν σε πρώτο πλάνο τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Θα χρειαστεί επίσης η 26 Μαΐου να έχει μια συνέχεια κυρίως με την ενεργοποίηση τοπικών επιτροπών πολιτών. Διότι η μάχη δεν θα λήξει στις 26 Μαΐου το βράδυ.

Σε ολόκληρη τη Γαλλία το Pardem καλεί σε μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις, να εκφραστεί η απόρριψη του Μακρόν, της Ευρωπαïκής Ένωσης και του νεοφιλελευθερισμού!

 

Υ.Γ μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο στα γαλλικά εδώ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s